حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ
Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).
Me yacova ni sa yaco mai na Noda ivakaro ka sa vakadrodroya tiko na wai na lovo (kicini), Keitou kaya, "Vakavodoki kina (na waqa) na veiwatini yadua (manumanu) (tagane kei na yalewa), kei na (vakakina) na nomu matavuvale vakavo ga o ira era sa vakaleqai ena lawa sa oti ka (vakavodoki talega) o ira era vakabauta." E laurai ni vica ga na tamata vakabauta era tiko vata kei Noa.
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Allah a cakava e dua na vosa vakatautauvata vei ira na tawavakabauta, na wati Noa kei na wati Lut. Erau sa tiko ruarua ena ruku ni nodrau veiliutaki e rua na dauveiqaravi lotu ena kedra maliwa na Noda dauveiqaravi; sa qai soli rau na watidrau ruarua na watidrau, ia na watidrau e sega ni rawa ni vukei rau ena dua na ka lailai mai vei Allah (veivakararawataki); ka sa tukuni (vei rau na watidrau), "Drau lako ruarua ki eli vata kei ira era lako ki (eli)."