فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ
fa anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).
Dunn hunn Mir hien a seng Unhänger gerett, ausser senger Fra, déi zu deenen war, déi bliwwe sinn.
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Allah huet e Parabel fir déi Ongleeweg erzielt, d'Fra vum Noah an d'Fra vum Lut. Béid sinn ënner der Opsiicht vun zwee fromme Dénger ënner Eise Dénger; duerno hunn déi zwou Fraen hir zwee Männer verroden, awer hir zwee Männer konnten hinnen net am mannsten virun der (Qual) vun Allah hëllefen; an et gouf (zu den zwou Fraen) gesot: "Gitt allebéid an d'Häll mat deenen, déi an (d'Häll) ginn."