اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ
innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).
Tatsächlech hunn ech eng Fra fonnt, déi iwwer si regéiert huet, an hir gouf alles ginn an hat en groussen Troun.
وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ
wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).
Ech (den Hud-Vugel) hunn hien a säi Vollek fonnt, wéi se d'Sonn ubidden, net Allah; an den Satan huet hir (schlecht) Dote schéin erschénge gelooss, an huet se doduerch vum Wee (vun Allah) blockéiert, sou datt se net geleet ginn,
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Et gouf zu him (Balqis) gesot: "Gitt an de Palais eran." Wéi hien (Balqis) (de Buedem vum Palais) gesinn huet, huet hien geduecht, et wier e grousse Waasserlach, an hien huet seng zwee Kälber opgedeckt (bedeckt). Hien (Sulaiman) sot: "Tatsächlech ass dëst nëmmen de Buedem vum Palais, deen mat Glas bedeckt ass." Hien (Balqis) sot: "O mäin Här, wierklech, ech hunn mir selwer falsch gemaach. Ech iwwerginn mech mam Salomon dem Allah, dem Här vun all de Welten."