وَرَاوَدَتْهُ الَّتِيْ هُوَ فِيْ بَيْتِهَا عَنْ نَّفْسِهٖ وَغَلَّقَتِ الْاَبْوَابَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ ۗقَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اِنَّهٗ رَبِّيْٓ اَحْسَنَ مَثْوَايَۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ
wa rāwadathul-latī huwa fī baitihā ‘an nafsihī wa gallaqatil-abwāba wa qālat haita lak(a), qāla ma‘āżallāhi innahū rabbī aḥsana maṡwāy(a), innahū lā yuflihuẓ-ẓālimūn(a).
യൂസുഫ് തന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീ അവനെ വശീകരിച്ചു. വാതിലുകൾ അടച്ചിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു: "എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരൂ." യൂസുഫ് പറഞ്ഞു: "ഞാൻ അല്ലാഹുവിൽ അഭയം തേടുന്നു. തീർച്ചയായും എന്റെ യജമാനൻ എന്നോട് നല്ല രീതിയിൽ പെരുമാറിയിട്ടുണ്ട്." തീർച്ചയായും, അക്രമി ഭാഗ്യവാനാകില്ല.
قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ اِذْ رَاوَدْتُّنَّ يُوْسُفَ عَنْ نَّفْسِهٖۗ قُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوْۤءٍ ۗقَالَتِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ الْـٰٔنَ حَصْحَصَ الْحَقُّۖ اَنَا۠ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qāla mā khaṭbukunna iż rāwattunna yūsufa ‘an nafsih(ī), qulna ḥāsya lillāhi mā ‘alimnā ‘alaihi min sū'(in), qālatimra'atul-‘azīzil-āna ḥaṣḥaṣal-ḥaqq(u), ana rāwattuhū ‘an nafsihī wa innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).
രാജാവ് സ്ത്രീകളോട് ചോദിച്ചു: "യൂസുഫിനെ കീഴ്പ്പെടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് എങ്ങനെയായിരുന്നു?" അവർ പറഞ്ഞു: "അല്ലാഹു പരിപൂർണ്ണനാണ്, ഞങ്ങൾ അവനെക്കുറിച്ച് മോശമായി ഒന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല." അൽ-അസീസിന്റെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു: "ഇപ്പോൾ സത്യം വ്യക്തമാണ്, ഞാൻ തന്നെയാണ് അവനെ വശീകരിച്ചതും വശീകരിച്ചതും, തീർച്ചയായും അവൻ സത്യവാൻമാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു."
ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔
Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).
(യൂസുഫ് പറഞ്ഞു) "അദ്ദേഹം (അൽ-അസീസ്) അറിയേണ്ടതിന് വേണ്ടിയാണിത്, അദ്ദേഹം (വീട്ടിൽ) ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ വഞ്ചിച്ചിട്ടില്ലെന്നും, വഞ്ചിക്കുന്നവരുടെ വഞ്ചന അല്ലാഹു അംഗീകരിക്കുന്നില്ലെന്നും.
۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).
(തെറ്റുകളിൽ നിന്ന്) ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ സ്വതന്ത്രനാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല, കാരണം വാസ്തവത്തിൽ കാമം എപ്പോഴും തിന്മയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു, എന്റെ രക്ഷിതാവ് കരുണ ചെയ്ത (കാമം) ഒഴികെ. തീർച്ചയായും എന്റെ രക്ഷിതാവ് ഏറെ പൊറുക്കുന്നവനും കരുണാനിധിയുമാകുന്നു.