وَرَاوَدَتْهُ الَّتِيْ هُوَ فِيْ بَيْتِهَا عَنْ نَّفْسِهٖ وَغَلَّقَتِ الْاَبْوَابَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ ۗقَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اِنَّهٗ رَبِّيْٓ اَحْسَنَ مَثْوَايَۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ
wa rāwadathul-latī huwa fī baitihā ‘an nafsihī wa gallaqatil-abwāba wa qālat haita lak(a), qāla ma‘āżallāhi innahū rabbī aḥsana maṡwāy(a), innahū lā yuflihuẓ-ẓālimūn(a).
ហើយស្ត្រីដែលគាត់ (យូសុហ្វ) រស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់បានល្បួងគាត់។ ហើយគាត់បានបិទទ្វារហើយនិយាយថា "ចូរមកជិតខ្ញុំ"។ យូសុហ្វបាននិយាយថា "ខ្ញុំសុំការជ្រកកោនពីអល់ឡោះ ពិតណាស់ម្ចាស់របស់ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តចំពោះខ្ញុំយ៉ាងល្អ"។ ជាការពិតណាស់ មនុស្សអយុត្តិធម៌នឹងមិនមានសំណាងទេ។
قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ اِذْ رَاوَدْتُّنَّ يُوْسُفَ عَنْ نَّفْسِهٖۗ قُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوْۤءٍ ۗقَالَتِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ الْـٰٔنَ حَصْحَصَ الْحَقُّۖ اَنَا۠ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qāla mā khaṭbukunna iż rāwattunna yūsufa ‘an nafsih(ī), qulna ḥāsya lillāhi mā ‘alimnā ‘alaihi min sū'(in), qālatimra'atul-‘azīzil-āna ḥaṣḥaṣal-ḥaqq(u), ana rāwattuhū ‘an nafsihī wa innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).
ទ្រង់ (ព្រះមហាក្សត្រ) ទ្រង់មានបន្ទូលទៅកាន់ស្ត្រីៗថា “តើអ្នករាល់គ្នាសុខសប្បាយជាទេ នៅពេលដែលអ្នករាល់គ្នាល្បួងយ៉ូសែបឲ្យចុះចូលនឹងគាត់?” ពួកគេបាននិយាយថា “អល់ឡោះគឺល្អឥតខ្ចោះ យើងមិនដឹងអ្វីអាក្រក់អំពីគាត់ទេ”។ ភរិយារបស់អាល់អាហ្ស៊ីសបាននិយាយថា “ឥឡូវនេះ ការពិតគឺច្បាស់ណាស់ គឺខ្ញុំដែលបានល្បួង និងល្បួងគាត់ ហើយជាការពិតណាស់ គាត់គឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកនិយាយពិត”។
ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔
Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).
(យូសុហ្វបានមានប្រសាសន៍ថា) "នេះគឺដើម្បីឲ្យគាត់ (អាល់អាហ្ស៊ីស) ដឹងថា ខ្ញុំពិតជាមិនបានក្បត់គាត់ទេ នៅពេលដែលគាត់មិននៅទីនោះ (នៅផ្ទះ) ហើយអល់ឡោះមិនយល់ព្រមចំពោះការបោកប្រាស់របស់អ្នកដែលក្បត់ឡើយ"។
۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).
ហើយខ្ញុំមិន (ប្រកាស) ខ្លួនឯងថារួចផុតពីកំហុសឆ្គងនោះទេ ពីព្រោះតាមពិតទៅ តណ្ហាតែងតែនាំទៅរកអំពើអាក្រក់ លើកលែងតែ (តណ្ហា) ដែលព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំបានប្រទានព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណា។ ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ ជាអ្នកអភ័យទោសឱ្យ ជាអ្នកអាណិតអាសូរបំផុត។