اِذَآ اُلْقُوْا فِيْهَا سَمِعُوْا لَهَا شَهِيْقًا وَّهِيَ تَفُوْرُۙ
iżā ulqū fīhā sami‘ū lahā syahīqaw wa hiya tafūr(u).
Pan gawsant eu taflu i mewn iddo clywsant synau ofnadwy uffern, tra roedd yn llosgi,
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِۗ كُلَّمَآ اُلْقِيَ فِيْهَا فَوْجٌ سَاَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيْرٌۙ
takādu tamayyazu minal-gaiẓ(i), kullamā ulqiya fīhā faujun sa'alahum khazanatuhā alam ya'tikum nażīr(un).
bron yn byrstio â dicter. Bob tro y caiff grŵp (o anghredinwyr) ei daflu iddo, bydd ei geidwaid (yn gofyn iddynt), “Onid oedd rhybuddiwr a ddaeth atoch (yn y byd hwn)?”
نَارُ اللّٰهِ الْمُوْقَدَةُۙ
nārullāhil-mūqadah(tu).
(Dyna) tân (cosb) Allah sydd wedi'i gynnau,
الَّتِيْ تَطَّلِعُ عَلَى الْاَفْـِٕدَةِۗ
allatī taṭṭali‘u ‘alal-af'idah(ti).
sy'n (llosgi) i'r galon.
اِنَّهَا عَلَيْهِمْ مُّؤْصَدَةٌۙ
innahā ‘alaihim mu'ṣadah(tun).
Yn wir, mae'r tân wedi'i gau'n dynn drostyn nhw eu hunain,
فِيْ عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ࣖ
fī ‘amadim mumaddadah(tin).
(tra roedden nhw) wedi'u clymu wrth bolion hir.