اِذَآ اُلْقُوْا فِيْهَا سَمِعُوْا لَهَا شَهِيْقًا وَّهِيَ تَفُوْرُۙ
iżā ulqū fīhā sami‘ū lahā syahīqaw wa hiya tafūr(u).
Уларҙы унда ташлағанда улар тамуҡтың ҡот осҡос тауыштарын ишетте, ә ул янып тора,
تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِۗ كُلَّمَآ اُلْقِيَ فِيْهَا فَوْجٌ سَاَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيْرٌۙ
takādu tamayyazu minal-gaiẓ(i), kullamā ulqiya fīhā faujun sa'alahum khazanatuhā alam ya'tikum nażīr(un).
асыуынан шартлай яҙҙы. Унда (кафырҙарҙан) бер төркөм ташланған һайын, (йәһәннәм һаҡсылары) уларҙан: «Һеҙҙе (донъяла) киҫәтергә бер кем дә килмәнеме?»
نَارُ اللّٰهِ الْمُوْقَدَةُۙ
nārullāhil-mūqadah(tu).
(Йәғни) Аллаһтың тоҡандырылған уты (язаһы),
الَّتِيْ تَطَّلِعُ عَلَى الْاَفْـِٕدَةِۗ
allatī taṭṭali‘u ‘alal-af'idah(ti).
йөрәккә тиклем (яндырған).
اِنَّهَا عَلَيْهِمْ مُّؤْصَدَةٌۙ
innahā ‘alaihim mu'ṣadah(tun).
Ысынлап та, ут өҫтөндә тығыҙ ябылған (үҙҙәре),
فِيْ عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍ ࣖ
fī ‘amadim mumaddadah(tin).
(улар булғанда) оҙон бағаналарға бәйләнгән.