وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
Ва (моли худро) дар роҳи Худо харҷ кунед ва худро бо дастони худ ба ҳалокат наандозед ва некӣ кунед, ки Худо некӯкоронро дӯст медорад.
وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْمَحِيْضِ ۗ قُلْ هُوَ اَذًىۙ فَاعْتَزِلُوا النِّسَاۤءَ فِى الْمَحِيْضِۙ وَلَا تَقْرَبُوْهُنَّ حَتّٰى يَطْهُرْنَ ۚ فَاِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ اَمَرَكُمُ اللّٰهُ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ التَّوَّابِيْنَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِيْنَ
wa yas'alūnaka ‘anil-maḥīḍ(i), qul huwa ażā(n), fa‘tazilun-nisā'a fil-maḥīḍ(i), wa lā taqrabūhunna ḥattā yaṭhurn(a), fa'iżā taṭahharna fa'tūhunna min ḥaiṡu amarakumullāh(u), innallāha yuḥibbut-tawwābīna wa yuḥibbul-mutaṭahhirīn(a).
Ва аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи ҳайз мепурсанд. Бигӯ: «Ин палидӣ аст». Пас, дар вақти ҳайз аз занонат дурӣ ҷӯед ва ба онҳо наздик нашавед, то пок шаванд. Вақте ки пок шуданд, бо онҳо алоқаи ҷинсӣ кунед, чунон ки Худо ба шумо фармон додааст. Албатта, Худо тавбакунандагон ва покшавандагонро дӯст медорад.
وَكَاَيِّنْ مِّنْ نَّبِيٍّ قٰتَلَۙ مَعَهٗ رِبِّيُّوْنَ كَثِيْرٌۚ فَمَا وَهَنُوْا لِمَآ اَصَابَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوْا وَمَا اسْتَكَانُوْا ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰبِرِيْنَ
wa ka'ayyim min nabiyyin qātal(a), ma‘ahū ribbiyyūna kaṡīr(un), famā wahanū limā aṣābahum fī sabīlillāhi wa mā ḍa‘ufū wa mastakānū, wallāhu yuḥibbuṣ-ṣābirīn(a).
Ва чӣ бисёр паёмбароне, ки бо бисёре аз пайравони солеҳи худ ҷангиданд. Онҳо аз мусибатҳое, ки дар роҳи Худо ба онҳо расида буд, заиф нашуданд ва ноумед нашуданд ва таслим нашуданд (ба душман) ва Худо сабркунандагонро дӯст медорад.
فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
Пас, ба шарофати фазли Худо, ту (Муҳаммад) бо онҳо нарм будӣ. Агар ту сахтгир бошӣ ва дили сахт дошта бошӣ, онҳо аз атрофиёнат дурӣ меҷӯянд. Пас, онҳоро бубахш ва барои онҳо омурзиш бихоҳ ва дар ин кор бо онҳо машварат кун. Пас, вақте ки қарор додӣ, ба Худо таваккал кун. Албатта, Худо касонеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, дӯст медорад.
سَمّٰعُوْنَ لِلْكَذِبِ اَكّٰلُوْنَ لِلسُّحْتِۗ فَاِنْ جَاۤءُوْكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ اَوْ اَعْرِضْ عَنْهُمْ ۚوَاِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يَّضُرُّوْكَ شَيْـًٔا ۗ وَاِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
sammā‘ūna lil-każibi akkālūna lis-suḥt(i), fa in jā'ūka faḥkum bainahum au a‘riḍ ‘anhum, wa in tu‘riḍ ‘anhum falay yaḍurrūka syai'ā(n), wa in ḥakamta faḥkum bainahum bil-qisṭ(i), innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
Онҳо воқеан хабарҳои дурӯғро мешунаванд, хӯрокҳои ҳаромро зиёд мехӯранд. Агар онҳо (яҳудиён) назди ту (Муҳаммад) биёянд, то ҳукм талаб кунанд, пас миёни онҳо доварӣ кун ё аз онҳо рӯй гардон ва агар аз онҳо рӯй гардонӣ, ба ту ҳеҷ зараре нахоҳанд расонд. Аммо агар ту (дар мавриди онҳо) ҳукм кунӣ, пас ба адолат доварӣ кун. Албатта, Аллоҳ одилонро дӯст медорад.
اِلَّا الَّذِيْنَ عَاهَدْتُّمْ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ ثُمَّ لَمْ يَنْقُصُوْكُمْ شَيْـًٔا وَّلَمْ يُظَاهِرُوْا عَلَيْكُمْ اَحَدًا فَاَتِمُّوْٓا اِلَيْهِمْ عَهْدَهُمْ اِلٰى مُدَّتِهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِيْنَ
illal-lażīna ‘āhattum minal-musyrikīna ṡumma lam yanquṣūkum syai'aw wa lam yuẓāhirū ‘alaikum aḥadan fa atimmū ilaihim ‘ahdahum ilā muddatihim, innallāha yuḥibbul-muttaqīn(a).
магар он мушрикон, ки бо шумо паймон бастаанд ва (мӯҳтавои) паймонро ҳеҷ кам накардаанд ва (ва) ба касе, ки бо шумо душманӣ мекунад, кумак накардаанд, пас ба паймони худ то замони муайян вафо кунед. Албатта, Аллоҳ парҳезгоронро дӯст медорад.
اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الَّذِيْنَ يُقَاتِلُوْنَ فِيْ سَبِيْلِهٖ صَفًّا كَاَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَّرْصُوْصٌ
innallāha yuḥibbul-lażīna yuqātilūna fī sabīlihī ṣaffan ka'annahum bun-yānum marṣūṣ(un).
Ба дурустӣ, Аллоҳ касонеро дӯст медорад, ки дар роҳи Ӯ саф кашида, гӯё бинои мустаҳкам бошанд.