ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Allah huet e Parabel fir déi Ongleeweg erzielt, d'Fra vum Noah an d'Fra vum Lut. Béid sinn ënner der Opsiicht vun zwee fromme Dénger ënner Eise Dénger; duerno hunn déi zwou Fraen hir zwee Männer verroden, awer hir zwee Männer konnten hinnen net am mannsten virun der (Qual) vun Allah hëllefen; an et gouf (zu den zwou Fraen) gesot: "Gitt allebéid an d'Häll mat deenen, déi an (d'Häll) ginn."