فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ
fa anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).
Dunn hunn Mir hien a seng Unhänger gerett, ausser senger Fra, déi zu deenen war, déi bliwwe sinn.
وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).
An Mir hunn se mat Reen (Steng) iwwerhäipt. Also passt op, wat mat deem geschitt, deen sënnegt.
اِلَّا امْرَاَتَهٗ قَدَّرْنَآ اِنَّهَا لَمِنَ الْغٰبِرِيْنَ ࣖ
illamra'atahū qaddarnā innahā laminal-gābirīn(a).
Ausser senger Fra, hu Mir festgestallt, datt si zu deenen gehéiert, déi (zesumme mat den aneren Ongleewegen) bliwwe sinn."
اِلَّا عَجُوْزًا فِى الْغٰبِرِيْنَ ۚ
illā ‘ajūzan fil-gābirīn(a).
ausser enger aler Fra (seng Fra), déi an d'Grupp vun deenen, déi bliwwe sinn, abegraff war.
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ ۚ
Ṡumma dammarnal-ākharīn(a).
Dann hu mir déi aner zerstéiert.
قَالَ اِنَّ فِيْهَا لُوْطًا ۗقَالُوْا نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَنْ فِيْهَا ۖ لَنُنَجِّيَنَّهٗ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ
qāla inna fīhā lūṭā(n), qālū naḥnu a‘lamu biman fīhā, lanunajjiyannahū wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).
Den Ibrahim sot: "Tatsächlech, an där Stad ass de Lut." Si (d'Engelen) soten: "Mir wëssen et besser, wien an där Stad ass. Mir wäerten hien a seng Unhänger sécherlech retten, ausser senger Fra. Si ass ënner deenen, déi bliwwe sinn (ëmkomm sinn)."
وَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالُوْا لَا تَخَفْ وَلَا تَحْزَنْ ۗاِنَّا مُنَجُّوْكَ وَاَهْلَكَ اِلَّا امْرَاَتَكَ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ
wa lammā an jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qālū lā takhaf wa lā taḥzan, innā munajjūka wa ahlaka illamra'ataka kānat minal-gābirīn(a).
An wéi Eis Boten (d'Engelen) bei de Lut koumen, war hie wéinst hirer (Arrivée) traureg, an (huet gefillt) datt hie keng Muecht hätt fir si ze schützen, an si (d'Boten) soten: "Hutt keng Angscht a sidd (och) net traureg. Wierklech, Mir wäerten dech an deng Unhänger retten, ausser denger Fra, si ass ënner deenen, déi bliwwe sinn (ëmkomm sinn)."
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Allah huet e Parabel fir déi Ongleeweg erzielt, d'Fra vum Noah an d'Fra vum Lut. Béid sinn ënner der Opsiicht vun zwee fromme Dénger ënner Eise Dénger; duerno hunn déi zwou Fraen hir zwee Männer verroden, awer hir zwee Männer konnten hinnen net am mannsten virun der (Qual) vun Allah hëllefen; an et gouf (zu den zwou Fraen) gesot: "Gitt allebéid an d'Häll mat deenen, déi an (d'Häll) ginn."