فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّٰهِ لِنْتَ لَهُمْ ۚ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيْظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوْا مِنْ حَوْلِكَ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِى الْاَمْرِۚ فَاِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِيْنَ
fabimā raḥmatim minallāhi linta lahum, wa lau kunta faẓẓan galīẓal-qalbi lanfaḍḍū min ḥaulik(a), fa‘fu ‘anhum wastagfir lahum wa syāwirhum fil-amr(i), fa iżā ‘azamta fa tawakkal ‘alallāh(i), innallāha yuḥibbul-mutawakkilīn(a).
Шулай итеп, Аллаһның рәхмәте белән син (Мөхәммәд галәйһиссәләм) аларга йомшак мөгамәләдә булдың. Әгәр син каты эш итсәң һәм каты күңелле булсаң, алар, әлбәттә, синең тирәңдәгеләрдән ераклашырлар. Шуңа күрә аларны гафу ит һәм алар өчен гафу сора, һәм бу эштә алар белән киңәшләш. Аннары, карар кабул иткәч, Аллаһка тәвәккәл ит. Әлбәттә, Аллаһ үзенә тәвәккәл итүчеләрне ярата.
وَالَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوْرٰى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۚ
wal-lażīnastajābū lirabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa amruhum syūrā bainahum, wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).
һәм Аллаһның чакыруын кабул итүчеләр, намаз укучылар, эшләре үзара киңәшләшеп хәл ителгәндә, һәм Без биргән ризыкның бер өлешен Аллаһка бирәчәк кешеләр өчен,