كَانَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً ۗ فَبَعَثَ اللّٰهُ النَّبِيّٖنَ مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَ ۖ وَاَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيْمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ ۗ وَمَا اخْتَلَفَ فِيْهِ اِلَّا الَّذِيْنَ اُوْتُوْهُ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ بَغْيًا ۢ بَيْنَهُمْ ۚ فَهَدَى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لِمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ مِنَ الْحَقِّ بِاِذْنِهٖ ۗ وَاللّٰهُ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
kānan-nāsu ummataw wāḥidah(tan), fa ba‘aṡallāhun-nabiyyīna mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa anzala ma‘ahumul-kitāba bil-ḥaqqi liyaḥkuma bainan-nāsi fīmakhtalafū fīh(i), wa makhtalafa fīhi illal-lażīna ūtūhu mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu bagyam bainahum, fahadallāhul-lażīna āmanū limakhtalafū fīhi minal-ḥaqqi bi'iżnih(ī), wallāhu yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
انسانان (پخوا) یو قوم وو. بیا الله تعالی پیغمبران د ښه خبر ورکولو او اخطار ورکولو لپاره راولیږل. او د هغوی سره یې حق لرونکی کتاب نازل کړ، ترڅو د خلکو ترمنځ په هغو مسایلو کې پریکړه وکړي چې دوی پکې اختلاف لري. او هغه کسان چې اختلاف کوي یوازې هغه کسان دي چې (کتاب) ورکړل شوی دی، وروسته له دې چې دوی ته څرګند دلیلونه رسیدلي دي، د دوی د خپل مینځي حسد له امله. نو الله تعالی په خپل اراده سره هغو کسانو ته چې ایمان لري د هغه حق په اړه لارښوونه کوي چې دوی یې په اړه اختلاف لري. الله تعالی چا ته چې وغواړي مستقیمې لارې ته لارښوونه کوي.
ذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۗوَلَوْ اَشْرَكُوْا لَحَبِطَ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
Żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa lau asyrakū laḥabiṭa ‘anhum mā kānū ya‘malūn(a).
دا د الله لارښوونه ده، چې په دې سره هغه د خپلو بندګانو څخه هر هغه چا ته چې وغواړي لارښوونه کوي. که دوی له الله سره شریک ونیسي، نو هغه نیک عملونه چې دوی کړي دي خامخا به ورک شي.
وَّلِيَعْلَمَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَيُؤْمِنُوْا بِهٖ فَتُخْبِتَ لَهٗ قُلُوْبُهُمْۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَهَادِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
wa liya‘lamal-lażīna ūtul-‘ilma annahul-ḥaqqu mir rabbika fa yu'minū bihī fa tukhbita lahū qulūbuhum, wa innallāha lahādil-lażīna āmanū ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
او هغه کسان چې علم ورکړل شوی دی، ایمان راوړي چې دا (قرآن) ستا د رب له لوري حق دی، بیا ایمان راوړي او زړونه یې ورته تسلیم شي، او په یقین سره، الله د هغو کسانو لپاره لارښود دی چې په سمه لاره ایمان لري.
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِّنَ الْمُجْرِمِيْنَۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَّنَصِيْرًا
wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwam minal-mujrimīn(a), wa kafā birabbika hādiyaw wa naṣīrā(n).
په دې توګه، موږ د هر پیغمبر لپاره ګناهګار خلک دښمنان ګرځولي دي، خو ستا رب د لارښود او مرستندوی په توګه کافي دی.