قَالَ اللّٰهُ هٰذَا يَوْمُ يَنْفَعُ الصّٰدِقِيْنَ صِدْقُهُمْ ۗ لَهُمْ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗرَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ ۗذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
qālallāhu hāżā yaumu yanfa‘uṣ-ṣādiqīna ṣidquhum, lahum jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anh(u), żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
අල්ලාහ් මෙසේ පවසයි, "ධර්මිෂ්ඨයන් ඔවුන්ගේ ධර්මිෂ්ඨකමේ ප්රතිලාභ ලබා ගන්නා අවස්ථාව මෙයයි. ඔවුන්ට පහළින් ගංගා ගලා යන ස්වර්ගය ලැබේ, ඔවුන් එහි සදහටම රැඳී සිටිනු ඇත. අල්ලාහ් ඔවුන් ගැන සතුටු වන අතර ඔවුන් ඔහු ගැන සතුටු වේ. එය මහත් ජයග්රහණයකි."
مُحَمَّدٌ رَّسُوْلُ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ مَعَهٗٓ اَشِدَّاۤءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاۤءُ بَيْنَهُمْ تَرٰىهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَّبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيْمَاهُمْ فِيْ وُجُوْهِهِمْ مِّنْ اَثَرِ السُّجُوْدِ ۗذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ ۖوَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيْلِۚ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْـَٔهٗ فَاٰزَرَهٗ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوْقِهٖ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيْظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗوَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
muḥammadur rasūlullāh(i), wal-lażīna ma‘ahū asyiddā'u ‘alal-kuffāri ruḥamā'u bainahum tarāhum rukka‘an sujjaday yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānā(n), sīmāhum fī wujūhihim min aṡaris-sujūd(i), żālika maṡaluhum fit-taurāh(ti), wa maṡaluhum fil-injīl(i), kazar‘in akhraja syaṭ'ahū fa āzarahū fastaglaẓa fastawā ‘alā sūqihī yu‘jibuz-zurrā‘a liyagīẓa bihimul-kuffār(a), wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minhum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
මුහම්මද් අල්ලාහ්ගේ දූතයා වූ අතර ඔහු සමඟ සිටි අය අවිශ්වාස කරන්නන්ට දැඩි ලෙස සැලකූ නමුත් එකිනෙකා කෙරෙහි කරුණාවන්ත වූහ. ඔවුන් අල්ලාහ්ගේ කරුණාව සහ සතුට සොයමින් හිස නමා නමස්කාර කරන ආකාරය ඔබට පෙනේ. ඔවුන්ගේ මුහුණු සුජූද් කිරීමේ සලකුණු පෙන්නුම් කළේය. තව්රාත්හි ඔවුන්ගේ ලක්ෂණ (එළිදරව් කර ඇත) සහ සුභාරංචියේ ඔවුන්ගේ ලක්ෂණ (එළිදරව් කර ඇත), එනම් අංකුරයක් යවන බීජයක් මෙන්, පසුව අංකුරය ශක්තිමත් වී පසුව විශාල වී කඳට කෙළින් වේ; අල්ලාහ් අවිශ්වාස කරන්නන්ගේ හදවත් (විශ්වාසවන්තයින්ගේ බලයෙන්) කෝපයට පත් කිරීමට කැමති නිසා ශාකය එහි වැවිලිකරුවන් සතුටු කරයි. ඔවුන් අතර විශ්වාස කර යහපත් ක්රියා කරන අයට අල්ලාහ් සමාව සහ මහත් විපාකයක් පොරොන්දු වේ.
وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۙ حُنَفَاۤءَ وَيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ دِيْنُ الْقَيِّمَةِۗ
wa mā umirū illā liya‘budullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), ḥunafā'a wa yuqīmuṣ-ṣalāta wa yu'tuz-zakāta wa żālika dīnul-qayyimah(ti).
අල්ලාහ්ට අවංකව නමස්කාර කිරීමටත්, ආගම වෙනුවෙන් පමණක් ඔහුට කීකරු වීමටත්, සලාතය ඉටු කිරීමටත්, සකාත් ගෙවීමටත් ඔවුන්ට අණ කරන ලද්දේ එයයි. එයයි ඍජු (සැබෑ) ආගම.