وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
و (به یاد داشته باشید)، هنگامی که شما (محمد) به کسی که خداوند به او لطف کرده بود و شما (همچنان) به او لطف کرده بودید گفتید: «همسرت را نگه دار و از خدا بترس» در حالی که آنچه را که خداوند آشکار خواهد کرد، در دل خود پنهان می‌کردی و از مردم می‌ترسید، هرچند الله حق بیشتری داشت که از شما بترسید. پس هنگامی که زید نیازهای خود را نسبت به همسرش خاتمه داده بود (او را طلاق داده بود)، تو را به او (زینب) درآوردیم تا برای مؤمنان به (ازدواج) همسران فرزندان فرزندخوانده خود هیچ اعتراضی نباشد، اگر فرزندان فرزندخوانده نیازهای خود را نسبت به همسران خود به پایان رسانده بودند. و فرمان خدا حتماً عملی خواهد شد.