مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
ལུང་སྟོན་པ་དང་དད་པ་ཅན་ཚོས་ལྷ་མང་པོ་དད་མཁན་ཚོ་དམྱལ་བའི་མི་ཡིན་པ་ཁོང་ཚོར་གསལ་པོ་ཆགས་རྗེས་ཁོང་ཚོ་(ཁོང་གི་)སྤུན་མཆེད་ཡིན་ནའང་ཁོང་ཚོ་ལ་དགོངས་ཡང་(ཨ་ལཱ་ཧ)ཞུ་རྒྱུ་དེ་འོས་འཚམ་མིན།
مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا
manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).
སུ་ཞིག་གིས་(ཨལ་ལཱ་)ཡི་ལམ་སྟོན་ལྟར་བྱ་སྤྱོད་སྤེལ་ན་དེ་ནི་ཁོ་རང་གི་ཆེད་དུ་ཡིན། སུ་ཞིག་ལམ་ནོར་དུ་འགྲོ་བ་དེ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ། དེ་བཞིན་གཞན་གྱི་ཁུར་པོ་འཁུར་མཁན་གྱིས་གཞན་གྱི་ཁུར་པོ་འཁུར་མི་ཐུབ། འོན་ཀྱང་ང་ཚོས་སྐུ་ཚབ་མ་བཏང་བར་དུ་ཉེས་ཆད་གཅོད་ཀྱི་མེད།