مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
ബഹുദൈവാരാധകർ നരകാവകാശികളാണെന്ന് അവർക്ക് വ്യക്തമായിക്കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം, അവർക്കുവേണ്ടി (അല്ലാഹുവിനോട്) പാപമോചനം തേടാൻ പ്രവാചകനും വിശ്വാസികൾക്കും പാടുള്ളതല്ല - അവർ അവരുടെ ബന്ധുക്കളാണെങ്കിൽ പോലും.
مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا
manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).
(അല്ലാഹുവിന്റെ) മാർഗനിർദേശമനുസരിച്ച് ആരെങ്കിലും പ്രവർത്തിച്ചാൽ അത് അവന് തന്നെയാണ് (സുരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി). ആരെങ്കിലും വഴിതെറ്റിയാൽ അതിന്റെ നഷ്ടം അവന് തന്നെയാണ്. ഒരു പാപി മറ്റൊരാളുടെ പാപങ്ങൾ വഹിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ ഒരു ദൂതനെ അയക്കുന്നത് വരെ നാം അവനെ ശിക്ഷിക്കുകയില്ല.