مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
Аԥааимбаргьы, азхаҵаҩцәагьы, амушрикцәа џьаҳаным ауааԥсыра шракәу еилкааны ианыҟала ашьҭахь, урҭ иуацәа ракәзаргьы, амушрикцәа рзы анажьра аҳәара иақәнагам.
مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا
manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).
Дарбанзаалак, Аллаҳ имҩақәҵарала аус зуа, уи иара изы ауп. Аӡәы имҩахҟьо иара изы ауп. Аӡәы иеидара шьҭызхуа аӡәгьы даҽаӡәы иеидара изышьҭыхуам, аха ҳара ԥааимбарк дҳашьҭаанӡа ахьырхәра ҳаҭом.