مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
ལུང་སྟོན་པ་དང་དད་པ་ཅན་ཚོས་ལྷ་མང་པོ་དད་མཁན་ཚོ་དམྱལ་བའི་མི་ཡིན་པ་ཁོང་ཚོར་གསལ་པོ་ཆགས་རྗེས་ཁོང་ཚོ་(ཁོང་གི་)སྤུན་མཆེད་ཡིན་ནའང་ཁོང་ཚོ་ལ་དགོངས་ཡང་(ཨ་ལཱ་ཧ)ཞུ་རྒྱུ་དེ་འོས་འཚམ་མིན།
وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ
wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).
གལ་ཏེ་ཨིབ་རཱ་ཧམ་གྱིས་ཁོང་གི་ཨ་ཕའི་ཆེད་དུ་དགོངས་ཡང་གནང་དགོས་པའི་རེ་འདུན་བཏོན་པ་དེ་ཁོང་གིས་ཁོང་གི་ཨ་ཕ་ལ་ཁས་ལེན་བྱས་པ་ལས་གཞན་གང་ཡང་མ་རེད། དེར་བརྟེན་ཨབ་ར་ཧམ་ལ་ཁོང་གི་ཨ་ཕ་ཨ་ལཱ་ཧའི་དགྲ་བོ་ཡིན་པ་གསལ་པོ་ཆགས་སྐབས་ཨབ་ར་ཧམ་ཁོ་དང་ཁ་བྲལ་བ་རེད། དོན་དངོས་ཐོག ཨིབ་རཱ་ཧམ་ནི་ཧ་ཅང་འཇམ་པོ་དང་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་མི་ཞིག་རེད།