مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
I nɔ fit fɔ mek di Prɔfɛt ɛn di wan dɛn we biliv fɔ aks fɔgivnɛs (frɔm Allah) fɔ di wan dɛn we de wɔship bɔku gɔd dɛn, ilɛksɛf na dɛn fambul dɛn, afta i dɔn bi klia to dɛn se di wan dɛn we biliv di mushri na di wan dɛn we de na Ɛl.
وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ
wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).
As fɔ di we aw Ibrahim bin aks fɔ fɔgiv (to Allah) fɔ in papa, nɔto ɔda pɔsin pas bikɔs ɔf wan prɔmis we i bin dɔn mek to in papa. So we i kam klia to Ebraam se in papa na ɛnimi to Allah, Ebraam separet frɔm am. Fɔ tru, Ibrahim na bin pɔsin we rili ɔmbul ɛn gɛt gud at