مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ يَّسْتَغْفِرُوْا لِلْمُشْرِكِيْنَ وَلَوْ كَانُوْٓا اُولِيْ قُرْبٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ اَنَّهُمْ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ
mā kāna lin-nabiyyi wal-lażīna āmanū ay yastagfirū lil-musyrikīna wa lau kānū ulī qurbā mim ba‘di mā tabayyana lahum annahum aṣḥābul-jaḥīm(i).
Аԥааимбаргьы, азхаҵаҩцәагьы, амушрикцәа џьаҳаным ауааԥсыра шракәу еилкааны ианыҟала ашьҭахь, урҭ иуацәа ракәзаргьы, амушрикцәа рзы анажьра аҳәара иақәнагам.
وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ اِبْرٰهِيْمَ لِاَبِيْهِ اِلَّا عَنْ مَّوْعِدَةٍ وَّعَدَهَآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗٓ اَنَّهٗ عَدُوٌّ لِّلّٰهِ تَبَرَّاَ مِنْهُۗ اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَاَوَّاهٌ حَلِيْمٌ
wa mā kānastigfāru ibrāhīma li'abīhi illā ‘am mau‘idatiw wa‘adahā iyyāh(u), falammā tabayyana lahū annahū ‘aduwwul lillāhi tabarra'a minh(u), inna ibrāhīma la'awwāhun ḥalīm(un).
Ибраҳим иаб изы анажьразы (Аллаҳ) диҳәаз аҳәара акәзар, уи иаб ииҭаз ажәа азы акәын. Убри аҟнытә, Ибраҳим иаб Аллаҳ дышиаӷаз анидыр, Ибраҳим уи диԥырҵит. Ииашаҵәҟьаны, Ибрагим даара дуаҩ ҟәымшәышәын, гәыкала иҟаз уаҩын