وَلَا تَهِنُوْا فِى ابْتِغَاۤءِ الْقَوْمِ ۗ اِنْ تَكُوْنُوْا تَأْلَمُوْنَ فَاِنَّهُمْ يَأْلَمُوْنَ كَمَا تَأْلَمُوْنَ ۚوَتَرْجُوْنَ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا يَرْجُوْنَ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا ࣖ
wa lā tahinū fibtigā'il-qaum(i), in takūnū ta'lamūna fa innahum ya'lamūna kamā ta'lamūn(a), wa tarjūna minallāhi mā lā yarjūn(a), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).
དེ་བཞིན་ཁོང་ཚོ་(ཁྱེད་ཀྱི་དགྲ་བོ)ལ་རྗེས་འདེད་གཏོང་བར་སེམས་ཞན་མ་བྱེད། གལ་ཏེ་ཁྱེད་རང་ལ་ན་ཚ་ཡོད་ན། ཁྱེད་རང་ལྟར་ཁོང་ཚོས་ཀྱང་ན་ཚ་མྱོང་བཞིན་ཡོད་པ་ཤེས་དགོས། དེ་བཞིན་ཁོང་ཚོས་རེ་བ་བྱེད་མི་ཐུབ་པ་དེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ནས་རེ་བ་བྱེད་ཐུབ། ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་ཡོད་ཚད་ཤེས་མཁན་དང་ཤེས་རབ་ཅན་ཡིན།
وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَمَا جَاۤءَنَا مِنَ الْحَقِّۙ وَنَطْمَعُ اَنْ يُّدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصّٰلِحِيْنَ
wa mā lanā lā nu'minu billāhi wa mā jā'anā minal-ḥaqq(i), wa naṭma‘u ay yudkhilanā rabbunā ma‘al-qaumiṣ-ṣāliḥīn(a).
ང་ཚོའི་གཙོ་བོས་ང་ཚོ་དྲང་བདེན་གྱི་གྲས་སུ་ཚུད་པར་རེ་བ་ཆེན་པོ་ཡོད་ཀྱང་། ང་ཚོས་ཨ་ལཱ་ཧ་དང་ང་ཚོ་ལ་སླེབས་པའི་བདེན་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་མེད་པ་གང་ཡིན་ནམ།”
يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ
yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).
ཀྱེ་ངའི་ཕྲུ་གུ། ཡུ་སུ་ཧྥ་དང་ཁོང་གི་སྤུན་ཟླ་ཚོའི་སྐོར་ལ་གསར་འགྱུར་འཚོལ་བར་འགྲོ་དང་། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧའི་སྙིང་རྗེ་ལ་རེ་བ་བྲལ་མཁན་རྣམས་ནི་ཡིད་ཆེས་མེད་མཁན་ཁོ་ན་ཡིན།"
هُوَ الَّذِيْ يُرِيْكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَّطَمَعًا وَّيُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَۚ
huwal-lażī yurīkumul -barqa khaufaw wa ṭama‘aw wa yunsyi'us -saḥābaṡ-ṡiqāl(a).
ཁྱེད་ལ་གློག་འཁྱུག་སྟོན་མཁན་དང་འཇིགས་སྣང་དང་རེ་བ་བསྐྲུན་མཁན་དང་སྤྲིན་པ་བཟོ་མཁན་དེ་ཁོང་གིས་རེད།
قَالَ وَمَنْ يَّقْنَطُ مِنْ رَّحْمَةِ رَبِّهٖٓ اِلَّا الضَّاۤلُّوْنَ
qāla wa may yaqnaṭu mir raḥmati rabbihī illaḍ-ḍāllūn(a).
ཁོང་གིས་(ཨིབ་རཱ་ཧམ་) “ལམ་ནོར་ལ་འགྲོ་མཁན་མ་གཏོགས་སུ་ཞིག་གིས་ཀྱང་རང་གི་གཙོ་བོའི་སྙིང་རྗེ་ལ་རེ་བ་བྲལ་མི་ཐུབ།”
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا
ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).
ཁོང་ཚོས་འབོད་སྐུལ་བྱས་པའི་མི་དེ་ཚོ་ཁོང་ཚོས་རང་ཉིད་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་ལ་འགྲོ་བའི་ལམ་འཚོལ་བཞིན་ཡོད། ཁོང་ཚོའི་ནང་ནས་གང་ཞིག་(ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་)ཉེ་བ་ཡིན། དེ་ཚོས་ཁོང་གི་ཐུགས་རྗེའི་རེ་བ་དང་ཁོང་གི་ཉེས་ཆད་ལ་འཇིགས་སྣང་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། དོན་དངོས་ཐོག་ཁྱོད་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ཉེས་ཆད་ནི་འཇིགས་སྣང་སྐྱེད་དགོས་པ་ཞིག་རེད།"
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).
མུ་ཧ་མཱད་(མུ་ཧ་མཱད་)ལ་"ང་ཁྱོད་ལྟ་བུའི་མི་ཞིག་ཡིན། ཁྱོད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ནི་སྟོབས་ལྡན་གྱི་དཀོན་མཆོག་ཡིན་པའི་གསལ་བསྒྲགས་ཐོབ་ཡོད།" དེར་བརྟེན་སུ་ཞིག་གིས་ཁོ་རང་གི་གཙོ་བོ་དང་མཇལ་འཕྲད་བྱེད་པའི་རེ་བ་བྱེད་ན་ཁོ་རང་གིས་བྱ་བ་བཟང་པོ་བྱེད་དགོས་ལ།
اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ
amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
(ཁྱེད་རང་བསོད་ནམས་ཆེ་བ་ཡོད་པའི་ལྷ་མང་པོ་ལ་དད་པ་བྱེད་མཁན་ཞིག་ཡིན་ནམ།) ཡང་ན་མཚན་མོར་མཆོད་པ་ཕུལ་ནས་ལངས་ནས་ཕྱག་འཚལ་མཁན་ཞིག་ཡིན་ནམ། ཤེས་མཁན་དང་མི་ཤེས་མཁན་གཅིག་པ་ཡིན་ནམ། དོན་དངོས་ཐོག སྤྱིར་བཏང་གི་ཤེས་སྟོབས་ཡོད་པའི་མི་ཁོ་ནས་སློབ་ཚན་དང་ལེན་བྱེད་ཐུབ།