اِذْ قَالَتِ الْمَلٰۤىِٕكَةُ يٰمَرْيَمُ اِنَّ اللّٰهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُۖ اسْمُهُ الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيْهًا فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَۙ
iż qālatil-malā'ikatu yā maryama innallāha yubasysyiruki bikalimatim minhusmuhul-masīḥu ‘īsabnu maryama wajīhan fid-dun-yā wal-ākhirati wa minal-muqarrabīn(a).
༼དྲན་དགོས།༽ མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་"ཨོ་མར་ཡམ། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁྱེད་ལ་ཁོང་གི་སྐད་ཆ་(ཕིར་མན་)ཞིག་གི་སྐོར་ལ་གསར་འགྱུར་བཟང་པོ་འཁྱེར་ཡོང་།
وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَّمِنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa yukallimun nāsa fil-mahdi wa kahlaw wa minaṣ-ṣāliḥīn(a).
དེ་ནས་ཁོང་གིས་མི་ཚོ་དང་མཉམ་དུ་སྐད་ཆ་བཤད་པ་དང་། ཁོང་ནི་ཆོས་ལུགས་ལ་དད་པ་བྱེད་མཁན་གྱི་གྲས་སུ་ཚུད་ཡོད།”
قَالَتْ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ وَلَدٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ ۗ قَالَ كَذٰلِكِ اللّٰهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ
qālat rabbi annā yakūnu lī waladuw wa lam yamsasnī basyar(un), qāla każālikillāhu yakhluqu mā yasyā'(u), iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).
མོས་(མར་ཡམ) "ཨོ་ངའི་གཙོ་བོ་ལགས། ང་ལ་མི་གཅིག་གིས་ཡང་ལག་པ་མ་འཆང་བའི་སྐབས་སུ་ང་ལ་ཕྲུ་གུ་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་སྲིད་དམ།" ཁོང་གིས་(ཨ་ལཱ་ཧ་)ཡིས་"དེར་བརྟེན་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་གི་འདོད་པ་ལྟར་བཟོ་གི་ཡོད། ཁོང་གིས་ཅི་ཞིག་བཀའ་བཏང་འདོད་ཡོད་ན་ཁོང་གིས་དེ་ལ་"བེད"ཞེས་རྐྱངམ་གཅིག་བཤད་ཀྱི་ཡོད།
وَّقَوْلِهِمْ اِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيْحَ عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُوْلَ اللّٰهِۚ وَمَا قَتَلُوْهُ وَمَا صَلَبُوْهُ وَلٰكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ ۗوَاِنَّ الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِيْهِ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ ۗمَا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ اِلَّا اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوْهُ يَقِيْنًاۢ ۙ
wa qaulihim innā qatalnal-masīḥa ‘īsabna maryama rasūlallāh(i), wa mā qatalūhu wa mā ṣalabūhu wa lākin syubbiha lahum, wa innal-lażīnakhtalafū fīhi lafī syakkim minh(u), mā lahum bihī min ‘ilmin illattibā‘aẓ-ẓanni wa mā qatalūhu yaqīnā(n).
དེ་བཞིན་(ང་ཚོས་ཉེས་ཆད་ཡང་བཏང་ཡོད།) རྒྱུ་མཚན་ནི་ཁོང་ཚོས་"དོན་དངོས་ཐོག་ང་ཚོས་མ་ཤི་ཀ་ཡེ་ཤུ་བསད་པ་རེད། མར་ཡམ་གྱི་བུ་ཨ་ལཱ་ཧའི་སྐུ་ཚབ་ཡིན།" དོན་དངོས་ཐོག ཡེ་ཤུའི་བསད་པའི་སྐོར་ལ་མོས་མཐུན་མེད་མཁན་ཚོས་སུ་བསད་པ་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་ཐེ་ཚོམ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། ཁོང་ཚོས་དངོས་གནས་ཤེས་ཀྱི་མེད་པ་རེད། (སུ་བསད་པ་ཏག་ཏག་ཡིན།) འོན་ཀྱང་ཚོད་དཔག་ཙམ་ལ་གཞི་བཅོལ་ནས་ཁོང་ཚོས་ཁོང་བསད་པ་ངེས་གཏན་མེད་པ་རེད།
بَلْ رَّفَعَهُ اللّٰهُ اِلَيْهِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَزِيْزًا حَكِيْمًا
bar rafa‘ahullāhu ilaih(i), wa kānallāhu ‘azīzan ḥakīmā(n).
ཡིན་ནའང་ཨ་ལཱ་ཡིས་ཡེ་ཤུ་ཁོང་གི་མདུན་དུ་བསླངས་ཡོད། ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་སྟོབས་ཤུགས་ཅན་དང་ཤེས་རབ་ཅན་ཡིན།
اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
དེ་ནས་ཨ་ལཱ་ཧྥ་ཡིས་"ཨོ་ཡེ་ཤུ། མར་ཡམ་གྱི་བུ་ཡིས། ངས་ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་མ་ལ་ངའི་བཀའ་དྲིན་དྲན་དགོས། ཁྱོད་རང་ད་དུང་བྱིས་པའི་ནང་དུ་ཡོད་པའི་སྐབས་དང་ཁྱོད་རང་རྒན་རྒོན་དུ་གྱུར་སྐབས་མི་རྣམས་ལ་སྐད་ཆ་བཤད་ཐུབ་པ་རེད། ངའི་ཆོག་མཆན་ཐོབ་ནས་བྱིའུ་ཞིག་འཕུར་བ་དང་། དེ་ནས་ངའི་ཆོག་མཆན་ཐོབ་ནས་བྱིའུ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་བ་དང་། ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་ནས་མིག་རྒྱབ་པའི་མི་དེ་དང་ངའི་ཆོག་མཆན་ཐོབ་ནས་མཛེ་ནད་ཕོག་པའི་མི་དེ་ངའི་ཆོག་མཆན་འོག་ནས་ཕྱིར་འཐེན་བྱས་པ་དྲན་དགོས། ཁྱེད་རང་གིས་ཁོང་ཚོར་གནས་ཚུལ་ངོ་མ་སྤྲད་པའི་སྐབས་ཁོང་ཚོའི་ནང་ནས་ཡིད་ཆེས་མེད་མཁན་ཚོས་"འདི་ནི་མདའ་རྩེད་ངོ་མ་ལས་གཞན་གང་ཡང་མ་རེད"ཅེས་བཤད།
وَاِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ ءَاَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوْنِيْ وَاُمِّيَ اِلٰهَيْنِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالَ سُبْحٰنَكَ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اَقُوْلَ مَا لَيْسَ لِيْ بِحَقٍّ ۗاِنْ كُنْتُ قُلْتُهٗ فَقَدْ عَلِمْتَهٗ ۗتَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِيْ وَلَآ اَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِكَ ۗاِنَّكَ اَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ
wa iż qālallāhu yā ‘īsabna maryama a'anta qulta lin-nāsittakhiżūnī wa ummiya ilāhaini min dūnillah(i), qāla subḥānaka mā yakūnu lī an aqūla mā laisa lī biḥaqq(in), in kuntu qultuhū faqad ‘alimtah(ū), ta‘lamu mā fī nafsī wa lā a‘lamu mā fī nafsik(a), innaka anta ‘allāmul-guyūb(i).
དེ་བཞིན་(དྲན་དགོས།) ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ "ཨོ་ཡེ་ཤུ་མར་ཡམ་གྱི་བུ་ལགས། ཁྱེད་རང་མི་ཚོར་ཨ་ལཱ་ཧ་ལས་གཞན་ང་དང་ངའི་ཨ་མ་ལ་ལྷ་གཉིས་བཟོ་རོགས་ཞེས་བཤད་མཁན་དེ་ཡིན་ནམ།" ༼ཨི་སཱ༽ གྱིས་ལན་དུ་ "ཁྱེད་ལ་གཟི་བརྗིད་ཡོད། ངའི་མ་ཡིན་པའི་སྐད་ཆ་བཤད་རྒྱུ་དེ་འོས་འཚམ་མིན། གལ་ཏེ་ངས་དེ་ལྟར་བཤད་ཡོད་ན། ཁྱེད་ཀྱིས་ཤེས་ཡོད་སྲིད། ཁྱེད་ཀྱིས་ངའི་ནང་དུ་གང་ཡོད་པ་ཤེས་ཀྱི་ཡོད་ལ། ངས་ཁྱེད་ཀྱི་ནང་དུ་གང་ཡོད་པ་ཤེས་ཀྱི་མེད། དོན་དངོས་ཐོག་ཁྱེད་ནི་མ་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ཚང་མ་ཤེས་མཁན་ཡིན།"
مَا قُلْتُ لَهُمْ اِلَّا مَآ اَمَرْتَنِيْ بِهٖٓ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۚوَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًا مَّا دُمْتُ فِيْهِمْ ۚ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِيْ كُنْتَ اَنْتَ الرَّقِيْبَ عَلَيْهِمْ ۗوَاَنْتَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ
mā qultu lahum illā mā amartanī bihī ani‘budullāha rabbī wa rabbakum, wa kuntu ‘alaihim syahīdam mā dumtu fīhim, falammā tawaffaitanī kunta antar-raqība ‘alaihim, wa anta ‘alā kulli syai'in syahīd(un).
ངས་ཁོང་ཚོར་ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་བཀའ་གནང་བ་མ་གཏོགས་(དེ་ཡང་) "ངའི་གཙོ་བོ་དང་ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཨ་ལ་ཧ་ལ་ཕྱག་འཚལ་རོགས།" ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་འདས་གྲོངས་སུ་གྱུར་རྗེས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁོང་ཚོ་ལ་ལྟ་རྟོག་བྱེད་མཁན་དེ་ཡིན། ཁྱེད་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཔང་པོ་ཡིན།
فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا
fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).
དེར་བརྟེན་ཁོ་མོས་(མར་ཡམ་)ཁོ་མོའི་(ཕྲུ་གུ)ལ་སྟོན་བྱུང་། ཁོང་ཚོས་ “ང་ཚོས་ད་དུང་གཡོ་འགུལ་ནང་དུ་ཡོད་པའི་བྱིས་པ་ཆུང་ཆུང་ཞིག་ལ་གང་འདྲ་བྱས་ནས་སྐད་ཆ་བཤད་རྒྱུ་ཡིན་ནམ།”
قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ
qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).
ཁོང་གིས་(ཨི་ས) “དོན་དངོས་ཐོག་ང་ཨ་ལཱ་ཧའི་བྲན་གཡོག་ཅིག་ཡིན། ཁོང་གིས་ང་ལ་དེབ་(ཨིན་ཇིལ་)གནང་བ་དང་། ཁོང་གིས་ང་ལ་ལུང་སྟོན་པ་བཟོས་ཡོད།
وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ
wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).
ང་གང་དུ་ཡོད་རུང་ཁོང་གིས་ང་ལ་བཀྲ་ཤིས་པའི་མི་ཞིག་བཟོས་པ་དང་། ང་འཚོ་བའི་རིང་ལ་སྨོན་ལམ་རྒྱག་དགོས་པ་དང་།
وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا
wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).
ངའི་ཨ་མ་ལ་དད་པ་བརྟན་པོ་ཡོད། ཁོང་གིས་ང་ལ་ཆེ་འདོད་དང་སྡུག་བསྔལ་ཅན་དུ་མ་བཟོས།
وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا
was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).
ང་སྐྱེས་པའི་ཉིན་མོ་དང་། ང་ཤི་བའི་ཉིན་མོ། དེ་བཞིན་ང་གསོན་པོར་ལངས་པའི་ཉིན་མོ་བཅས་ལ་ཡར་རྒྱས་ང་ལ་སྤྲོད་ཐུབ།"
وَاِذْ قَالَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ مُّصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَمُبَشِّرًاۢ بِرَسُوْلٍ يَّأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِى اسْمُهٗٓ اَحْمَدُۗ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
wa iż qāla ‘īsabnu maryama yā banī isrā'īla innī rasūlullāhi ilaikum muṣaddiqal limā baina yadayya minat-taurāti wa mubasysyiram birasūliy ya'tī mim ba‘dismuhū aḥmad(u), falammā jā'ahum bil-bayyināti qālū hāżā siḥrum mubīn(un).
མར་ཡམ་གྱི་བུ་ཡེ་ཤུ་ཡིས་ "ཨོ་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཕྲུག ཡིན་ནའང་སྐུ་ཚབ་དེ་ཁོང་ཚོའི་མདུན་དུ་བདེན་དཔང་གསལ་པོ་འཁྱེར་ནས་ཡོང་སྐབས་ཁོང་ཚོས་འདི་ནི་ངོ་མ་མཚོན་ཆ་རེད་ཅེས་བཤད།