وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).
E (remembratz-vos), quand faguèrem de l'ostal (Kaaba) un luòc de reünion e un luòc segur per las gents. E fasètz lo maqam d'Ibrahim un luòc de pregària. E avèm comandat a Abraham e Ismail, "Netejatz mon ostal per los que son tawaf, los que son iktikaf, los que s'inclinan e los que se prostran!"
وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).
E (remembratz-vos) quand Ibrahim levèt las fondacions del Temple amb Ismail, (en tot pregar), "Nòstre Senhor, acceptatz (la caritat) de nosautres. En efièch, sètz lo Tot-Audidor, Tot-Sabent".
وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ
ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).
E contar (Maomet), l'istòria d'Ismail dins lo Libre (Al-Qur'an). Èra vertadièrament un òme de sa paraula, un apostòl e un profèta.
وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا
wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).
E ordonèt a sa familha de (far) la pregària e (pagar) la zakat, e èra un òme qu'èra content de son Senhor.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Diguèron: "Fasètz un bastiment (fogal) per el (per cremar Abraham); puèi botatz-lo dins lo fuòc ardent."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Alara avián l'intencion de l'enganar en lo (cremant), (mas Allah lo salvèt), puèi los faguèrem de personas mespresablas.
وَنَادَيْنٰهُ اَنْ يّٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۙ
wa nādaināhu ay yā ibrāhīm(u).
E el (Ibrahim) diguèt, “En efièch, me cal anar (afrontar) mon Senhor, El me guidarà.
قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَا ۚاِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ
qad ṣaddaqtar-ru'yā, innā każālika najzil-muḥsinīn(a).
O mon Senhor, concedissètz-me (un enfant) qu'es un dels pòbles piadoses."
اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْبَلٰۤؤُا الْمُبِيْنُ
inna hāżā lahuwal-balā'ul-mubīn(u).
Alara li donèrem la bona novèla de (la naissença de) un enfant fòrça pacient (Ismail).
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
Alara quand l'enfant atenguèt (l'edat) que poguèt ensajar amb el, (Ibrahim) diguèt, "O mon filh! En efièch, somièri que te tuavi. Alara pensa a çò que pensas!" El (Ismail) respondèt, "O mon paire! Fasètz çò que (Allah) vos comanda; se Dieu vòl, me trobaretz demest los que son pacients."
وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۗوَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِۗ
ważkur ismā‘īla wal-yasa‘a wa żal-kifl(i), wa kullum minal-akhyār(i).
E lo benesiguèrem (en amassant) sa familha e multipliquèrem lor nombre, coma una misericòrdia de nòstre costat e una leiçon per los de bona ment.