وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ
wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).
An (Mir hunn) dem Sulaiman e ganz staarke Wand ënnerworf, deen op säi Kommando an d'Land geblos huet, mat deem Mir hie geseent haten. A Mir wëssen alles.
وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ
wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).
An (Mir hunn eis och dem Salomon ënnerworf) eng Grupp vun Däiwelen, déi fir hien (an d'Mier) getaucht sinn, an déi aner Aarbecht wéi dat gemaach hunn; a Mir sinn déi, déi sech ëm si këmmeren.
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).
A wierklech, Mir hunn dem Dawud an dem Salomon Wëssen ginn; an déi zwee soten: "Luef sief Gott, deen eis géintiwwer ville vu senge gleewegen Dénger favoriséiert huet."
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
An de Sulayman hat den Dawud geierft, an hien (de Sulaiman) sot: "O Leit! Mir gouf d'Sprooch vun de Vullen geléiert an eis gouf alles ginn. Tatsächlech, (alles) dëst ass wierklech e richtegt Kaddo."
وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُوْدُهٗ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ
wa ḥusyira lisulaimāna junūduhū minal-jinni wal-insi waṭ-ṭairi fahum yūza‘ūn(a).
An de Salomon huet seng Arméi aus Djinn, Mënschen a Vigel zesummegedroen, an si hunn sech an Reiefolleg opgestallt.
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
Bis si am Dall vun den Ameisen ukomm sinn, huet eng Ameis gesot: "O Ameisen! Gitt an Är Näschter eran, fir datt de Salomo a seng Arméi net op iech trëppelen, ouni et ze wëssen."
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ
fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).
Also huet hien (de Sulaiman) gelächelt a gelacht, well hien d'Wierder vun der Ameis héieren huet. An hien huet gebiet: "O mäin Här, gëff mir d'Inspiratioun, dankbar ze bleiwen fir Är Segen, déi Dir mir a mengen Elteren geschenkt hutt, an datt ech déi gutt Dote maachen, déi Dir gutt fannt; a loosst mech duerch Är Gnod an d'Grupp vun Äre fromme Dénger kommen."
وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ
wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).
An hien huet d'Vullen ënnersicht a gesot: "Firwat gesinn ech den Hoopoe net, ass hien ënner deenen, déi net do sinn?"
لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).
Ech wäert hien definitiv mat enger schwéierer Strof bestrofen oder ëmbréngen, ausser hie kënnt aus engem klore Grond bei mech."
فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيْدٍ فَقَالَ اَحَطْتُّ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ ۢبِنَبَاٍ يَّقِيْنٍ
famakaṡa gaira ba‘īdin faqāla aḥaṭtu bimā lam tuḥiṭ bihī wa ji'tuka min saba'im binaba'iy yaqīn(in).
Also net laang duerno (koum den Hud hud), du sot hien: "Ech hunn eppes erausfonnt, wat Dir nach net wësst. Ech sinn aus dem Land Saba bei Iech komm a bréngen iwwerzeegend Neiegkeeten."
اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ
innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).
Tatsächlech hunn ech eng Fra fonnt, déi iwwer si regéiert huet, an hir gouf alles ginn an hat en groussen Troun.
وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ
wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).
Ech (den Hud-Vugel) hunn hien a säi Vollek fonnt, wéi se d'Sonn ubidden, net Allah; an den Satan huet hir (schlecht) Dote schéin erschénge gelooss, an huet se doduerch vum Wee (vun Allah) blockéiert, sou datt se net geleet ginn,
اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ
allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).
Si (och) veréieren Allah net, deen dat erausbréngt, wat am Himmel an op der Äerd verstoppt ass, a wien weess, wat Dir verstoppt a wat Dir offenbart.
اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ۩
allāhu lā ilāha illā huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
Allah, et gëtt kee Gott ausser Him, den Här, deen den groussen Troun huet.“
۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).
Hie (de Sulaiman) sot: "Mir wäerten gesinn, ob Dir wouer sidd oder ob Dir ee vun deenen sidd, déi léien."
اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ
iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).
Gitt mat mengem Bréif (mat Ärem Bréif), da loosst en hinnen falen, da dréit Iech vun hinnen ewech, da passt op, wat se soen."
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ
qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).
Hie (Balqis) sot: "O Dignitären! Wierklech, e nobele Bréif gouf mir geschéckt."
اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ
innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).
Tatsächlech (de Bréif) war vum Sulaiman, an deem stoung: "Am Numm vun Allah, dem Gnodegsten, dem Barmhäerzegsten,
اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ
allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).
behuelt Iech net arrogant géintiwwer mir a kommt bei mech wéi déi, déi sech ënnerwerfen."
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ
qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).
Hie (Balqis) sot: "O Dignitären! Gitt mir an dësem Fall Rücksicht. Ech entscheeden ni iwwer e Fall, ier Dir a menger Versammlung präsent sidd."
قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ
qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).
Si hunn geäntwert: "Mir hunn grouss Kraaft a Courage (fir ze kämpfen), awer d'Entscheedung ass Är; also iwwerleet Iech, wat Dir befehlt."
قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ
qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).
Hie (Balqis) sot: "Tatsächlech, wann d'Kinneken e Land erueweren, wäerten si et sécherlech zerstéieren an seng nobel Awunner demütigen; an dat ass wat si maachen.
وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ
wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).
An tatsächlech schécken ech hinne Boten mat Kaddoen, an ech waarden drop, wat d'Boten zréckbréngen.“
فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ
falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).
Wéi d'(Boten) beim Salomon ukomm sinn, sot hien (de Sulaiman): "Gëss du mir Räichtum? Wat Allah mir ginn huet, ass besser wéi dat, wat Allah dir ginn huet; awer du bass houfreg op däi Kaddo."
اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ
irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).
Kommt zréck bei si! Wierklech, Mir wäerte sécherlech mat enger Arméi bei si kommen, där si net widderstoe kënnen, a mir wäerten si aus deem Land (Saba') a Schimmt verdreiwen, an si wäerten (Gefangenschaften) a Schimmt ginn.
قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ
qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).
Hie (de Sulaiman) sot: "O Herrscher! Wien vun iech kann säin Troun bei mech bréngen, ier se bei mech kommen a sech erginn?"
قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ
qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).
Den Ifrit vum Djinn sot: "Ech bréngen et dir, ier s du vun dengem Sëtz opstéiss; an tatsächlech sinn ech staark genuch fir et ze maachen an ech kann engem vertrauen."
قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ
qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).
Een, deen d'Wëssen aus dem Buch hat, sot: "Ech bréngen den Troun bei iech, ier är Aen blénken." Wéi hien (de Sulaiman) den Troun virun sech gesinn huet, sot hien: "Dëst ass eng vun de Gnoden vu mengem Här, fir mech ze testen, ob ech dankbar sinn oder (seng Segen) verleegnen. Wien dankbar ass, dann ass hien tatsächlech dankbar fir seng eege (Guttheet), a wien net gleeft, dann ass mäi Här tatsächlech am Räichsten, am Glorräichsten."
قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ
qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).
Hie (de Sulaiman) sot: "Wiesselt hiren Troun fir si; mir wäerten gesinn, ob si (de Balqis) et erkennt oder net méi erkennt."
فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ
falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).
Wéi hien (de Balqis) koum, gouf hie gefrot: "Ass dat däin Troun?" Hie (de Balqis) huet geäntwert: "Wéi wann dat hie wier." (An hie Balqis sot): "Mir gouf virdru Wëssen ginn a mir sinn déi, déi sech (dem Allah) ënnerwerfen."
وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ
wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).
An seng Gewunnecht, aner wéi Allah ze veréieren, huet hien dovun ofgehalen (den Islam ze gebueren), tatsächlech war hien (Balqis) fréier ee vun den Ongleewegen.
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Et gouf zu him (Balqis) gesot: "Gitt an de Palais eran." Wéi hien (Balqis) (de Buedem vum Palais) gesinn huet, huet hien geduecht, et wier e grousse Waasserlach, an hien huet seng zwee Kälber opgedeckt (bedeckt). Hien (Sulaiman) sot: "Tatsächlech ass dëst nëmmen de Buedem vum Palais, deen mat Glas bedeckt ass." Hien (Balqis) sot: "O mäin Här, wierklech, ech hunn mir selwer falsch gemaach. Ech iwwerginn mech mam Salomon dem Allah, dem Här vun all de Welten."
وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَّرَوَاحُهَا شَهْرٌۚ وَاَسَلْنَا لَهٗ عَيْنَ الْقِطْرِۗ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَّعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهٖۗ وَمَنْ يَّزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيْرِ
wa lisulaimānar-rīḥa guduwwuhā syahruw wa rawāḥuhā syahr(un), wa asalnā lahū ‘ainal-qiṭr(i), wa minal-jinni may ya‘malu baina yadaihi bi'iżni rabbih(ī), wa may yazig minhum ‘an amrinā nużiqhu min ‘ażābis-sa‘īr(i).
An Mir hunn dem Salomon d'Wand ënnerworf, deem seng Moiesrees wéi d'Rees vun engem Mount war, an deem seng Owesrees wéi d'Rees vun engem Mount war, an Mir hunn him geschmollte Koffer fléisse gelooss. An et goufen e puer vun den Djinn, déi virun him mat der Erlaabnes vun hirem Här geschafft hunn. A wien ënner hinnen vun eisem Gebot ofgewichen ass, deen wäerte Mir d'Qual vum flammende Feier schmaachen loossen.
يَعْمَلُوْنَ لَهٗ مَا يَشَاۤءُ مِنْ مَّحَارِيْبَ وَتَمَاثِيْلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُوْرٍ رّٰسِيٰتٍۗ اِعْمَلُوْٓا اٰلَ دَاوٗدَ شُكْرًا ۗوَقَلِيْلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُوْرُ
ya‘malūna lahū mā yasyā'u mim maḥārība wa tamāṡīla wa jifānin kal-jawābi wa qudūrir-rāsiyāt(in), i‘malū āla dāwūda syukrā(n), wa qalīlum min ‘ibādiyasy-syakūr(u).
Si (d'Genien) hunn fir de Salomon geschafft, no deem wat hie wollt, dorënner (de Bau vun) héije Gebaier, Statuen, Telleren, déi (sou grouss) wéi Weieren waren, an Dëppen, déi (um Uewen) bliwwe sinn. Schafft, O Famill vum Dawud, fir (Allah) Merci ze soen. A ganz wéineg vu Mengen Dénger sinn dankbar.
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
Wéi Mir him (Sulaiman) den Doud virgeschriwwen haten, huet näischt hinnen säin Doud gewisen, ausser den Termitten, déi säi Bengel verschléngt hunn. Wéi hien also gefall ass, woussten d'Djinn, datt wa se dat Onsichtbaart woussten, si net an enger erniedregender Qual bleiwe géifen.
وَوَهَبْنَا لِدَاوٗدَ سُلَيْمٰنَۗ نِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌۗ
wa wahabnā lidāwūda wa sulaimān(a), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).
An dem Dawud hunn Mir (e Jong mam Numm) Sulaiman ginn; hien ass de beschte Knecht. Wierklech war hie ganz gehorsam (Allah).
اِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصّٰفِنٰتُ الْجِيَادُۙ
iż ‘uriḍa ‘alaihi bil-‘asyiyyiṣ-ṣāfinātul-jiyād(u).
(Erënnert Iech) wéi him enges Nomëtteg (Päerd) gewisen gouf, déi zahm waren, (awer) ganz séier am Lafen,
فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
Dunn huet hien gesot: "Tatsächlech hunn ech all gutt Saachen (Päerd) gär, déi mech un (d'Gréisst vu) mengem Här erënnere loossen, bis d'Sonn ënnergeet."
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
„Bréngt all d'Päerd zréck bei mech.“ Dann huet hien de Päerd d'Been an den Hälser ofgeschnidden.
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
An tatsächlech, Mir hunn de Salomon op d'Prouf gestallt a hien als Kierper (duerch Krankheet geschwächt) op sengem Troun leeën gelooss, duerno huet hien Reue gemaach.
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
Hie sot: "O mäin Här, verzei mir a gëff mir e Kinnekräich, dat no mir keen anere wäert hunn. Wierklech, Du bass de Giewer."
فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيْحَ تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖ رُخَاۤءً حَيْثُ اَصَابَۙ
fasakhkharnā lahur-rīḥa tajrī bi'amrihī rukhā'an ḥaiṡu aṣāb(a).
Dunn hu Mir hien dem Wand ënnerworf, deen no sengem Uerder gutt geblosen huet, wou hie wollt,
وَالشَّيٰطِيْنَ كُلَّ بَنَّاۤءٍ وَّغَوَّاصٍۙ
wasy-syayāṭīna kulla bannā'iw wa gawwāṣ(in).
an (Mir hunn eis him och ënnerworf) den Däiwelen, all Meeschterbauer an Taucher,
وَّاٰخَرِيْنَ مُقَرَّنِيْنَ فِى الْاَصْفَادِ
wa ākharīna muqarranīna fil-aṣfād(i).
an aner (Dämonen), déi a Ketten gebonnen sinn.
هٰذَا عَطَاۤؤُنَا فَامْنُنْ اَوْ اَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ
hāżā ‘aṭā'unā famnun au amsik bigairi ḥisāb(in).
Dëst ass Eis Kaddo; da gitt (aneren) oder behält (fir Iech selwer) ouni Berechnung.
وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ ࣖ
wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).
An tatsächlech huet hien eng Positioun no bei Eiser Säit an e gudde Plaz fir hin zréckzekommen.