وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۗ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلَاحِهَاۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَۚ
wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), qad jā'atkum bayyinatum mir rabbikum fa auful-kaila wal-mīzāna wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā tufsidū fil-arḍi ba‘da iṣlāḥihā, żālikum khairul lakum in kuntum mu'minīn(a).
आनी मद्याच्या लोकांक आमी (धाडलो) तांचोच भाव. ताणें म्हणलें, "हे म्हज्या लोकांनो! अल्लाची उपासना करात. तुमचे खातीर ताचे बगर खंयचोच देव (पूजा) ना. खरेंच तुमच्या प्रभू कडल्यान तुमकां स्पश्ट पुरावे आयल्यात. माप आनी तराजू परिपूर्ण करात, आनी कोणाकूय कितलेंय त्रास दिवचे न्हय. धर्तरेचें बरें (सृश्टी) जाले उपरांत ताचें लुकसाण करचें न्हय. तुमी भावार्थी आसल्यार तुमकां तें बरें."
وَلَا تَقْعُدُوْا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوْعِدُوْنَ وَتَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِهٖ وَتَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ كُنْتُمْ قَلِيْلًا فَكَثَّرَكُمْۖ وَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ
wa lā taq‘udū bikulli ṣirāṭin tū‘idūna wa taṣuddūna ‘an sabīlillāhi man āmana bihī wa tabgūnahā ‘iwajā(n), ważkurū iż kuntum qalīlan fa kaṡṡarakum, wanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).
आनी मुसलमानांक अल्लाच्या मार्गांतल्यान भियेवन आनी आडखळ हाडून आनी ताका वळोवपाची इत्सा करून खंयच्याच मार्गाचेर बसूं नाकात. याद दवरात तुमी थोडे आसतना मागीर अल्लान तुमची संख्या वाडयली. आनी लुकसाण करपी लोकांचें कितें जाता हाचेर लक्ष दिवचें.
وَاِنْ كَانَ طَاۤىِٕفَةٌ مِّنْكُمْ اٰمَنُوْا بِالَّذِيْٓ اُرْسِلْتُ بِهٖ وَطَاۤىِٕفَةٌ لَّمْ يُؤْمِنُوْا فَاصْبِرُوْا حَتّٰى يَحْكُمَ اللّٰهُ بَيْنَنَاۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ ۔
wa in kāna ṭā'ifatum minkum āmanū bil-lażī ursiltu bihī wa ṭā'ifatul lam tu'minū faṣbirū ḥattā yaḥkumallāhu bainanā, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).
तुमच्या मदीं जर हांवें धाडिल्ल्या (शिकवण्यांक) विस्वास दवरपी गट आसत जाल्यार, आनी तो (तशेंच) विस्वास दवरना असो गट आसत जाल्यार, अल्ला आमचे मदीं निर्णय घेवचे मेरेन धीर धरात. तो सगळ्यांत बरो न्यायाधीश.
۞ قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَنُخْرِجَنَّكَ يٰشُعَيْبُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَآ اَوْ لَتَعُوْدُنَّ فِيْ مِلَّتِنَاۗ قَالَ اَوَلَوْ كُنَّا كٰرِهِيْنَ
qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lanukhrijannaka yā syu‘aibu wal-lażīna āmanū ma‘aka min qaryatinā au lata‘ūdunna fī millatinā, qāla awalau kunnā kārihīn(a).
शुएब जमातीच्या अभिमानी फुडाऱ्यांनी म्हणलें, "हे शुएब! तूं आमच्या धर्मांत परत येना जाल्यार आमी तुका आनी भावार्थी लोकांक आमच्या देशांतल्यान भायर काडटलेच." शुएबान म्हणलें, "आमकां आवडना तरी (तुमी आमकां धांवडावपाचे)?"
قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اِنْ عُدْنَا فِيْ مِلَّتِكُمْ بَعْدَ اِذْ نَجّٰىنَا اللّٰهُ مِنْهَاۗ وَمَا يَكُوْنُ لَنَآ اَنْ نَّعُوْدَ فِيْهَآ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ رَبُّنَاۗ وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًاۗ عَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْنَاۗ رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَاَنْتَ خَيْرُ الْفٰتِحِيْنَ
qadiftarainā ‘alallāhi każiban in ‘udnā fī millatikum ba‘da iż najjānallāhu minhā, wa mā yakūnu lanā an na‘ūda fīhā illā ay yasyā'allāhu rabbunā, wasi‘a rabbunā kulla syai'in ‘ilmā(n), ‘alallāhi tawakkalnā, rabbanaftaḥ bainanā wa baina qauminā bil-ḥaqqi wa anta khairul-fātiḥīn(a).
खरेंच आमी अल्लाचेर व्हडली फट सोदून काडटली, जर आमी तुमच्या धर्मांत परतून आयले जाल्यार, अल्लान आमकां तातूंतल्यान सोडयल्या उपरांत. आनी ताचे कडेन परत वचप आमकां योग्य ना, जो मेरेन अल्ला, आमचो प्रभूची इत्सा ना. आमच्या प्रभूचें गिन्यान सगळेंच आस्पावता. फकत अल्लाचेर आमी आमचो विस्वास दवरतात. हे आमच्या प्रभू, आमच्या आनी आमच्या लोकां मदीं न्यायान (न्यायपूर्वक) न्याय कर. तुमी सगळ्यांत बरो निर्णय घेवपी."
وَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَىِٕنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ
wa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī la'inittaba‘tum syu‘aiban innakum iżal lakhāsirūn(a).
आनी ताच्या लोकांच्या (शुआयब) फुडाऱ्यांनी जे काफिर आशिल्ले तांणी (एकमेकांक) म्हणलें, "खरें म्हणल्यार तुमी शुएबाच्या फाटल्यान गेले जाल्यार तुमीच हारतले हें निश्चीत."
فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ
fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).
मागीर तांकां भूंयकांप आयलो आनी ते आपल्या घरांच्या भग्नावशेशांत मेल्ले पडले.
الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَاۚ اَلَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَانُوْا هُمُ الْخٰسِرِيْنَ
al-lażīna każżabū syu‘aiban ka'allam yagnau fīhā, al-lażīna każżabū syu‘aiban kānū humul-khāsirīn(a).
शुएब नाकारपी लोक त्या (देशांत) केन्नाच रावूंक नाशिल्ल्या भशेन आशिल्ले. शुएब नाकारपी तेच हारतात.
فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْۚ فَكَيْفَ اٰسٰى عَلٰى قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ ࣖ
fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālāti rabbī wa naṣaḥtu lakum, fa kaifa āsā ‘alā qaumin kāfirīn(a).
देखून शुएब तांकां सोडून गेलो, "हे म्हज्या लोकांनो! खरेंच, हांवें तुमच्या प्रभूचो संदेश तुमकां पावयला आनी तुमकां सल्लो दिला. मागीर हांव काफिरां खातीर कसो दुख्ख करतलों?"
۞ وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗوَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ اِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ بِخَيْرٍ وَّاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُّحِيْطٍ
wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), wa lā tanquṣul-mikyāla wal-mīzāna innī arākum bikhairiw wa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumim muḥīṭ(in).
आनी (लोकांक) मदन (आमी धाडलो) तांचो भाव शुएब. ताणें म्हणलें, "हे म्हज्या लोकांनो! अल्लाची उपासना करात, तुमकां ताचे बगर दुसरो देव ना. आनी माप आनी तराजू उणो करूंक नाकात. खरेंच, हांव तुमकां बऱ्या स्थितींत (समृध्द) पळयता. आनी खरेंच म्हाका भंय आसा की तुमकां नाशाच्या दिसा (प्रलय) ख्यास्त येतली.
وَيٰقَوْمِ اَوْفُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
wa yā qaumi auful-mikyāla wal-mīzāna bil-qisṭi wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
आनी हे म्हज्या लोकांनो! माप आनी तराजू नितीन पुराय करात, आनी लोकांक तांच्या हक्कान हानी करची न्हय आनी नुकसान करून धर्तरेचेर वायट करचें न्हय
بَقِيَّتُ اللّٰهِ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ەۚ وَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِحَفِيْظٍ
baqiyyatullāhi khairul lakum in kuntum mu'minīn(a), wa mā ana ‘alaikum biḥafīẓ(in).
अल्ला कडल्यान जें (हैला) उरता तें तुमकां चड बरें जर तुमी मुसलमान आसत जाल्यार. आनी हांव तुजेर राखणदार न्हय.”
قَالُوْا يٰشُعَيْبُ اَصَلٰوتُكَ تَأْمُرُكَ اَنْ نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَآ اَوْ اَنْ نَّفْعَلَ فِيْٓ اَمْوَالِنَا مَا نَشٰۤؤُا ۗاِنَّكَ لَاَنْتَ الْحَلِيْمُ الرَّشِيْدُ
qālū yā syu‘aibu aṣalātuka ta'muruka an natruka mā ya‘budu ābā'unā au an naf‘ala fī amwālinā mā nasyā'(u), innaka la'antal-ḥalīmur-rasyīd(u).
तांणी म्हणलें, "हे शुएब! आमच्या पूर्वजांनी जें पुजतालें तें सोडून दिवपाक सांगपी तुजो धर्म काय आमकां जाय तशें आमची मालमत्ता सांबाळपाक बंदी घालता? खरेंच तूं खरेंच एक सामको दयाळ आनी बुदवंत मनीस."
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
ताणें (शुआयब) म्हणलें, "हे म्हज्या लोकांनो! म्हज्या प्रभू कडल्यान म्हाका स्पश्ट पुरावे मेळ्ळ्यात आनी ताणें म्हाका बरें भाग्य दिलां काय ना तें म्हाका समजावचें (ताच्या आज्ञांचो भंग करप म्हाका योग्य आसा काय)? हांवें तुमकां जें बंदी घाल्या तातूंत तुमकां उल्लंघन करपाचो म्हाका हेतू ना. हांव फकत हांव अजून सक्षम आसां तो मेरेन सुदारणा (आडोवपाचो) हेतू दवरतां. आनी हांव पाळटां तें मार्गदर्शन फकत अल्लाकडल्यान. ताचे कडेन हांव म्हजो विस्वास दवरतां आनी ताचेर (तशेंच) परत येतां.
وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ
wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).
आनी हे म्हज्या लोकांनो! म्हज्या (आनी तुज्या) मदलो संघर्श तुका पातक करुंक नाकात, जाका लागून तुका नोहाच्या लोकांक, हुदच्या लोकांक वा सालेह लोकांक जाल्ल्या भशेन त्रास मेळटले, जाल्यार लुटचे लोक तुजे पासून पयस नाशिल्ले.
وَاسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ رَحِيْمٌ وَّدُوْدٌ
wastagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī raḥīmuw wadūd(un).
आनी तुमच्या प्रभू कडेन माफी मागची, मागीर ताचे कडेन पश्चात्ताप करचो. खरेंच म्हजो स्वामी परम दयाळ, परम दयाळ.”
قَالُوْا يٰشُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيْرًا مِّمَّا تَقُوْلُ وَاِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْنَا ضَعِيْفًا ۗوَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنٰكَ ۖوَمَآ اَنْتَ عَلَيْنَا بِعَزِيْزٍ
qālū yā syu‘aibu mā nafqahu kaṡīram mimmā taqūlu wa innā lanarāka fīnā ḍa‘īfā(n), wa lau lā rahṭuka larajamnāk(a), wa anta ‘alainā bi‘azīz(in).
तांणी म्हणलें, "हे स्युएब! तूं सांगता तें आमकां चड समजना, पूण प्रत्यक्षांत आमी तुका आमच्या मदलो सगळ्यांत दुबळो पळयतात. तुजें कुटुंब नासलें जाल्यार तुका फातर मारपाचे, जरी तूं आमच्या मंडळांतलो प्रभावी मनीस नासलो तरी."
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَهْطِيْٓ اَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاتَّخَذْتُمُوْهُ وَرَاۤءَكُمْ ظِهْرِيًّا ۗاِنَّ رَبِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ
qāla yā qaumi arahṭī a‘azzu ‘alaikum minallāh(i), wattakhażtumūhu warā'akum ẓihriyyā(n), inna rabbī bimā ta‘malūna muḥīṭ(un).
ताणें (शुआयब) जाप दिली, "हे म्हज्या लोकांनो! तुमी ताका फाटल्यान दवरून (दुर्लक्ष करून) म्हजें कुटुंब तुमच्या मतान अल्ला परस चड मानाचे आसा काय? म्हज्या प्रभूच्या गिन्यानांत तुमी कितें करतात ताचो आस्पाव जाता हें जाणून घेयात."
وَيٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۗسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَمَنْ هُوَ كَاذِبٌۗ وَارْتَقِبُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ رَقِيْبٌ
wa yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa man huwa kāżib(un), wartaqibū innī ma‘akum raqīb(un).
आनी हे म्हज्या लोकांनो! तुज्या क्षमतेन कर, खरेंच हांवूय करतां (खूप). उपरांत कोणाक अपमानकारक ख्यास्त भोगची पडटली आनी कोण फट उलयतलो तें कळटलें. आनी वाट पळयात! खरेंच, वाट पळोवपी हांव तुज्या वांगडा आसां."
وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَاَخَذَتِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ
wa lammā jā'a amrunā najjainā syu‘aibaw wal-lażīna amanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa akhażatil-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī diyārihim jāṡimīn(a).
देखून आमचो निर्णय आयलो तेन्ना आमी शुएब आनी ताचे वांगडा विस्वास दवरपी लोकांक आमच्या दयाळपणान वाचयले. अन्यायी लोक गडगडाच्या आवाजान नश्ट जातात आनी ते घरांत पडून मरतात.
كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ
ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).
त्या जाग्यार ते केन्नाच रावूंक नाशिल्ल्या भशेन. याद दवरात, सामुदचे लोक (तशेंच) नाश जातले तशेच मद्याचे लोक नाश जातले.
كَذَّبَ اَصْحٰبُ لْـَٔيْكَةِ الْمُرْسَلِيْنَ ۖ
każżaba aṣḥābul-aikatil-mursalīn(a).
आयकाच्या लोकांनी प्रेषितांक फटयल्लें;
اِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۚ
iż qāla lahum syu‘aibun alā tattaqūn(a).
जेन्ना शुएबान तांकां म्हणलें, “तुमी कित्याक पुण्यशील नात?
اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۙ
innī lakum rasūlun amīn(un).
खरेंच, हांव तुमकां एक विस्वासपात्र प्रेषित (धातू),
فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۚ
fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).
म्हणून अल्लाक भियेव आनी म्हजें आज्ञा पाळ;
وَمَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلٰى رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۗ
wa mā as'alukum ‘alaihi min ajrin in ajriya illā ‘alā rabbil-‘ālamīn(a).
आनी ह्या आमंत्रणाक हांव तुका कसलेंच इनाम मागना; म्हजें इनाम फकत जगांच्या स्वामी कडल्यान मेळटा.
۞ اَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُوْنُوْا مِنَ الْمُخْسِرِيْنَ ۚ
auful-kaila wa lā takūnū minal-mukhsirīn(a).
माप परिपूर्ण करात आनी हेर लोकांक हानी करची न्हय.
وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِ ۚ
wazinū bil-qisṭāsil-mustaqīm(i).
आनी योग्य तराजू घालून ताचें वजन करचें.
وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ ۚ
wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
आनी लोकांक तांचो हक्क उणो करून हानी करुंक नाकात आनी धर्तरेचेर भ्रश्टाचार करुंक नाकात;
وَاتَّقُوا الَّذِيْ خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْاَوَّلِيْنَ ۗ
wattaqul-lażī khalaqakum wal-jibillatal-awwalīn(a).
आनी तुमकां आनी आदल्या लोकांक रचपी अल्लाक भियेवंक जाय."
قَالُوْٓا اِنَّمَآ اَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِيْنَ ۙ
qālū innamā anta minal-musaḥḥarīn(a).
तांणी म्हणलें, तुमी मोहित लोक सोडून हेर कितेंच न्हय.
وَمَآ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَاِنْ نَّظُنُّكَ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۚ
wa mā anta illā basyarum miṡlunā wa in naẓunnuka laminal-kāżibīn(a).
आनी तूं आमचे सारको फकत मनीस, आनी खरेंच आमी मानतात की तूं फट उलोवप्यां मदीं आसा.
فَاَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ السَّمَاۤءِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ ۗ
fa asqiṭ ‘alainā kisafam minas-samā'i in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
देखून तूं धर्मीक लोकां मदलो एक आसल्यार मळबांतल्यान एक गांठ आमचेर सकयल धाड."
قَالَ رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ
qāla rabbī a‘lamu bimā ta‘malūn(a).
ताणें (शुआयब) म्हणलें, "तुमी कितें करतात तें म्हज्या स्वामीक चड खबर आसा."
فَكَذَّبُوْهُ فَاَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۗاِنَّهٗ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ
fa każżabūhu fa akhażahum ‘ażābu yaumiẓ-ẓullah(ti), innahū kāna ‘ażāba yaumin ‘aẓīm(in).
मागीर तांणी तें न्हयकारलें (शुआइब), मागीर काळखांतल्या दिसा तांकां ख्यास्त पडली. खरेंच भयानक दिसाची ख्यास्त अशीच.
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً ۗوَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
inna fī żālika la'āyah(tan), wa mā kāna akṡaruhum mu'minīn(a).
खरेंच अशा लोकांमदीं खऱ्यांनीच (अल्लाच्या शक्तीचीं) चिन्नां आसतात, पूण तातूंतले चडशे लोक विस्वास दवरनात.
وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًاۙ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَارْجُوا الْيَوْمَ الْاٰخِرَ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ ۖ
wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), faqāla yā qaumi‘budullāha warjul-yaumal-ākhira wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
आनी मद्याच्या लोकांक, (आमी धाडला) तांचो भाव शुएब, ताणें म्हणलें, "हे म्हज्या लोकांनो! अल्लाची पुजा करात, निमाण्या दिसा (इनामाची) आस्त बाळगात, आनी धर्तरेचेर वायट करपाक भोंवूं नाकात."
فَكَذَّبُوْهُ فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ ۙ
fa każżabūhu fa'akhażathumur-rajfatu fa'aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).
तांणी तें (शुआइब) न्हयकारलें, देखून तांकां भयानक भूंयकांप जालो, आनी मागीर तांच्या राबित्याच्या सुवातेर मडीं पडलीं.