وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).
An (Mir hunn och) de Lut geschéckt, wéi hien zu sengem Vollek gesot huet: "Firwat maacht Dir eng grausam Dot, déi nach keen virun Iech (op dëser Welt) gemaach huet?
اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ
innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).
Tatsächlech hues du denger Begierde no Männer ausgelooss, net no Fraen. Du bass wierklech e Vollek, dat iwwerdriwwe vill Sue verdéngt.“
وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۚ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ
wa mā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijūhum min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).
An d'Äntwert vu sengem Vollek war näischt anescht wéi ze soen: "Verdreiwt si (de Lut a seng Unhänger) aus Ärem Land, si sinn d'Leit, déi sech selwer als helleg betruechten."
فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ
fa anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).
Dunn hunn Mir hien a seng Unhänger gerett, ausser senger Fra, déi zu deenen war, déi bliwwe sinn.
وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).
An Mir hunn se mat Reen (Steng) iwwerhäipt. Also passt op, wat mat deem geschitt, deen sënnegt.
وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالَ هٰذَا يَوْمٌ عَصِيْبٌ
wa lammā jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qāla hāżā yaumun ‘aṣīb(un).
An wéi eis Boten (d'Engelen) bei de Lut koumen, huet hie sech verdächteg gefillt a seng Broscht huet sech wéinst hinnen enk ugefillt. Hie (de Lut) sot: "Dëst ass e ganz schwéieren Dag."
وَجَاۤءَهٗ قَوْمُهٗ يُهْرَعُوْنَ اِلَيْهِۗ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِۗ قَالَ يٰقَوْمِ هٰٓؤُلَاۤءِ بَنَاتِيْ هُنَّ اَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُوْنِ فِيْ ضَيْفِيْۗ اَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَّشِيْدٌ
wa jā'ahū qaumuhū yuhra‘ūna ilaih(i), wa min qablu kānū ya‘malūnas-sayyi'āt(i), qāla yā qaumi hā'ulā'i banātī hunna aṭharu lakum fattaqullāha wa lā tukhzūni fī ḍaifī, alaisa minkum rajulur rasyīd(un).
A säi Vollek koum direkt bei hie. An zënter der Antikitéit hunn si ëmmer grausam Dote begaangen. De Lut sot: "O mäi Vollek! Dëst sinn meng (Land) Duechteren, si sinn Iech méi helleg, also fäert Allah a veruecht mäin (Numm) net géint mäi Gaascht. Gëtt et net een ënner Iech, deen schlau ass?"
قَالُوْا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِيْ بَنٰتِكَ مِنْ حَقٍّۚ وَاِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيْدُ
qālū laqad ‘alimta mā lanā fī banātika min ḥaqq(in), wa innaka lata‘lamu mā nurīd(u).
Si hunn geäntwert: "Tatsächlech wësst Dir, datt mir keng Loscht (Lust) no Ären Duechteren hunn; an Dir wësst sécherlech, wat mir (wierklech) wëllen."
قَالَ لَوْ اَنَّ لِيْ بِكُمْ قُوَّةً اَوْ اٰوِيْٓ اِلٰى رُكْنٍ شَدِيْدٍ
qāla lau anna lī bikum quwwatan au āwī ilā ruknin syadīd(in).
Hie (Lut) sot: "Wann ech d'Kraaft hätt (dech ofzeweisen) oder wann ech bei enger staarker Famill Schutz kéint sichen (natierlech géif ech dat maachen)."
قَالُوْا يٰلُوْطُ اِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَّصِلُوْٓا اِلَيْكَ فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ الَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ اِلَّا امْرَاَتَكَۗ اِنَّهٗ مُصِيْبُهَا مَآ اَصَابَهُمْ ۗاِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ ۗ اَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيْبٍ
qālū yā lūṭu innā rusulu rabbika lay yaṣilū ilaika fa asri bi'ahlika biqiṭ‘im minal-laili wa lā yaltafit minkum aḥadun illamra'atak(a), innahū muṣībuhā mā aṣābahum, inna mau‘idahumuṣ-ṣubḥ(u), alaisaṣ-ṣubḥu biqarīb(in).
Si (d'Engelen) soten: "O Lut! Mir sinn d'Bote vun Ärem Här; si wäerten Iech kee Schued maachen. Also gitt mat Ärer Famill um Enn vun der Nuecht eraus, a loosst keen vun Iech zeréckkucken ausser Ärer Fra. Si wäert sécherlech vun der Qual geplot sinn, déi si erlieft huet. Hir Qual wäert beim Sonnenopgang sinn. Ass d'Sonn net no?"
فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ مَّنْضُوْدٍ
falammā jā'a amrunā ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihā ḥijāratam min sijjīlim manḍūd(in).
Wéi eist Uerteel koum, hu mir d'Land vum Vollek vu Lut ëmgekéiert, a mir hunn Steng aus der brennender Äerd op si gereent,
مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَۗ وَمَا هِيَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ بِبَعِيْدٍ ࣖ
musawwamatan ‘inda rabbik(a) wa mā hiya minaẓ-ẓālimīna biba‘īd(in).
...wat vun Ärem Här e Zeeche ginn ass. An d'Qual ass net wäit vum Ongerechtegen ewech.
قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَيُّهَا الْمُرْسَلُوْنَ
qāla famā khaṭbukum ayyuhal-mursalūn(a).
Hien (Ibrahim) sot: "Wat ass är wichteg Aufgab, O Boten?"
قَالُوْٓا اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمٍ مُّجْرِمِيْنَۙ
qālū innā ursilnā ilā qaumim mujrimīn(a).
(Si) hunn geäntwert: "Tatsächlech goufe mir zu engem sënnege Vollek geschéckt,
اِلَّآ اٰلَ لُوْطٍۗ اِنَّا لَمُنَجُّوْهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
illā āla lūṭ(in), innā lamunajjūhum ajma‘īn(a).
ausser dem Lut seng Unhänger. Tatsächlech wäerte mir se sécher all retten,
اِلَّا امْرَاَتَهٗ قَدَّرْنَآ اِنَّهَا لَمِنَ الْغٰبِرِيْنَ ࣖ
illamra'atahū qaddarnā innahā laminal-gābirīn(a).
Ausser senger Fra, hu Mir festgestallt, datt si zu deenen gehéiert, déi (zesumme mat den aneren Ongleewegen) bliwwe sinn."
فَلَمَّا جَاۤءَ اٰلَ لُوْطِ ِۨالْمُرْسَلُوْنَۙ
falammā jā'a āla lūṭinil-mursalūn(a).
Wéi de Messenger also bei dem Lut seng Unhänger koum,
قَالَ اِنَّكُمْ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ
qāla innakum qaumum munkarūn(a).
Hie (Lut) sot: "Tatsächlech bass du een, deen mir net kennen."
قَالُوْا بَلْ جِئْنٰكَ بِمَا كَانُوْا فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ
qālū bal ji'nāka bimā kānū fīhi yamtarūn(a).
(D'Bote) hunn geäntwert: "Tatsächlech si mir bei Iech komm a bréngen d'Strofe, déi si ëmmer ofgeleent hunn."
وَاَتَيْنٰكَ بِالْحَقِّ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ
wa ataināka bil-ḥaqqi wa innā laṣādiqūn(a).
A mir kommen bei Iech a bréngen d'Wourecht, a wierklech, mir sinn déi éierlech Leit.
فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ الَّيْلِ وَاتَّبِعْ اَدْبَارَهُمْ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ وَّامْضُوْا حَيْثُ تُؤْمَرُوْنَ
fa asri bi'ahlika biqiṭ‘im minal-laili wattabi‘ adbārahum wa lā yaltafit minkum aḥaduw wamḍū ḥaiṡu tu'marūn(a).
Also gitt um Enn vum Owend mat Ärer Famill eraus, a folgt hinnen. Loosst keen vun Iech zeréckkucken a fuert Är Rees weider op déi Plaz, wou Dir uginn gouf ze goen.
وَقَضَيْنَآ اِلَيْهِ ذٰلِكَ الْاَمْرَ اَنَّ دَابِرَ هٰٓؤُلَاۤءِ مَقْطُوْعٌ مُّصْبِحِيْنَ
wa qaḍainā ilaihi żālikal-amra anna dābira hā'ulā'i maqṭū‘um muṣbiḥīn(a).
An Mir haten fir hien (Lut) bestëmmt, datt si beim Sonnenopgang komplett zerstéiert solle ginn.
وَجَاۤءَ اَهْلُ الْمَدِيْنَةِ يَسْتَبْشِرُوْنَ
wa jā'a ahlul-madīnati yastabsyirūn(a).
An d'Leit vun der Stad koumen (an d'Haus vum Lut) mat Freed (wéinst der Arrivée vum Gaascht).
قَالَ اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ ضَيْفِيْ فَلَا تَفْضَحُوْنِۙ
qāla inna hā'ulā'i ḍaifī falā tafḍaḥūn(i).
Hie (Lut) sot: "Tatsächlech sinn si meng Gäscht; also beschämt mech net,
وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُوْنِ
wattaqullāha wa lā tukhzūn(i).
An fäert Allah a beleidegt mech net."
قَالُوْٓا اَوَلَمْ نَنْهَكَ عَنِ الْعٰلَمِيْنَ
qālū awalam nanhaka ‘anil-‘ālamīn(a).
(Si) soten: "Hunn mir iech net verbueden, d'Mënschen ze (schützen)?"
قَالَ هٰٓؤُلَاۤءِ بَنٰتِيْٓ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَۗ
qāla hā'ulā'i banātī in kuntum fā‘ilīn(a).
Hie (Lut) sot: "Dat sinn d'Duechtere vu mengem (Land) (bestuet se), wann Dir dat wëllt."
لَعَمْرُكَ اِنَّهُمْ لَفِيْ سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُوْنَ
la‘amruka innahum lafī sakratihim ya‘mahūn(a).
(Allah sot): "No Ärem Alter (Muhammad) sinn si tatsächlech vun der Dronkenheet (Irrféierung) beaflosst."
فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُشْرِقِيْنَۙ
fa akhażathumuṣ-ṣaiḥatu musyriqīn(a).
Dunn goufe si vun engem lauten Donnergeräisch zerstéiert, wéi d'Sonn kuerz virun Opgang war.
فَجَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ
fa ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihim ḥijāratam min sijjīl(in).
Also hu Mir (d'Land) op d'Kopp gedréit a si mat Steng aus der haarder Äerd iwwerhäipt.
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّلْمُتَوَسِّمِيْنَۙ
inna fī żālika la'āyātil lil-mutawassimīn(a).
Wierklech, an dësem sinn Zeeche (vun der Muecht vu Gott) fir déi, déi op d'Zeeche oppassen,
وَاِنَّهَا لَبِسَبِيْلٍ مُّقِيْمٍ
wa innahā labisabīlim muqīm(in).
an tatsächlech läit (d'Land) wierklech op enger Strooss, déi nach ëmmer (vu Mënsche befuer gëtt).
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّلْمُؤْمِنِيْنَۗ
inna fī żālika la'āyatal lil-mu'minīn(a).
Wierklech, an dësem ass wierklech e Zeeche (vun der Muecht vun Allah) fir déi, déi gleewen.
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوْطِ ِۨالْمُرْسَلِيْنَ ۖ
każżabat qaumu lūṭinil-mursalīn(a).
D'Leit vum Lot haten d'Apostele belunn,
اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوْهُمْ لُوْطٌ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۚ
iż qāla lahum akhūhum lūṭun alā tattaqūn(a).
wéi hire Brudder Lut zu hinne sot: "Firwat sidd Dir net fromm?"
اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۙ
innī lakum rasūlun amīn(un).
Wierklech, ech sinn e vertrauenswürdege Apostel (geschéckt) zu iech,
فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۚ
fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).
Also fäert Allah a gehorcht mir.
وَمَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلٰى رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۗ
wa mā as'alukum ‘alaihi min ajrin in ajriya illā ‘alā rabbil-‘ālamīn(a).
An ech froen Iech keng Belounung fir dës Invitatioun; meng Belounung kënnt nëmme vum Här vun de Welten.
اَتَأْتُوْنَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعٰلَمِيْنَ ۙ
ata'tūnaż-żukrāna minal-‘ālamīn(a).
Firwat gitt Dir op d'Männer ënner der Mënschheet zou (fir homosexuell Handlungen ze maachen),
وَتَذَرُوْنَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ اَزْوَاجِكُمْۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُوْنَ
wa tażarūna mā khalaqa lakum rabbukum min azwājikum, bal antum qamun ‘ādūn(a).
An Dir verléisst (d'Fraen), déi Gott als Är Frae geschaf huet? Dir sidd wierklech e Vollek, dat d'Grenze iwwerschreit.“
قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ يٰلُوْطُ لَتَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِيْنَ
qālū la'illam tantahi yā lūṭu latakūnanna minal-mukhrajīn(a).
Si hunn geäntwert: "O Lut! Wann s du net ophält, gehéiers du zu deenen, déi verdriwwe goufen."
قَالَ اِنِّيْ لِعَمَلِكُمْ مِّنَ الْقَالِيْنَ ۗ
qāla innī li‘amalikum minal-qālīn(a).
Hie (Lut) sot: "Ech haassen deng Aktiounen wierklech."
رَبِّ نَجِّنِيْ وَاَهْلِيْ مِمَّا يَعْمَلُوْنَ
rabbi najjinī wa ahlī mimmā ya‘malūn(a).
(De Lut huet gebiet): "O mäin Här, rett mech a meng Famill virun (de Konsequenze vun) hiren Dote."
فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اَجْمَعِيْنَ ۙ
fa najjaināhu wa ahlahū ajma‘īn(a).
Dann hu mir hien a seng ganz Famill gerett,
اِلَّا عَجُوْزًا فِى الْغٰبِرِيْنَ ۚ
illā ‘ajūzan fil-gābirīn(a).
ausser enger aler Fra (seng Fra), déi an d'Grupp vun deenen, déi bliwwe sinn, abegraff war.
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ ۚ
Ṡumma dammarnal-ākharīn(a).
Dann hu mir déi aner zerstéiert.
وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَاۤءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fa sā'a maṭarul-munżarīn(a).
An Mir hunn si (mat Hagel) iwwerhäipt, wéi schlëmm de Reen op déi gefall ass, déi gewarnt gi waren.
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً ۗوَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
inna fī żālika la'āyah(tan), wa mā kāna akṡaruhum mu'minīn(a).
Tatsächlech, an esou Leit gëtt et Zeeche (vun der Muecht vu Gott), awer déi meescht vun hinnen gleewen net.
وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ࣖ
wa inna rabbaka lahuwal-‘azīzur-raḥīm(u).
An tatsächlech, Ären Här, Hien ass de Mächtegsten, de Barmhäerzegsten.
وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata wa antum tubṣirūn(a).
An (erënnert Iech un d'Geschicht vum) Lut, wéi hien zu sengem Vollek gesot huet: "Firwat maacht Dir fahisyah (abominabel) Doten, och wann Dir (d'Abominabilitéit vun immoralen Handlungen) gesitt?"