يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُحِلُّوْا شَعَاۤىِٕرَ اللّٰهِ وَلَا الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلَا الْهَدْيَ وَلَا الْقَلَاۤىِٕدَ وَلَآ اٰۤمِّيْنَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنْ رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا ۗوَاِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُوْا ۗوَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَاٰنُ قَوْمٍ اَنْ صَدُّوْكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اَنْ تَعْتَدُوْاۘ وَتَعَاوَنُوْا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوٰىۖ وَلَا تَعَاوَنُوْا عَلَى الْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tuḥillū sya‘ā'irallāhi wa lasy-syahral-ḥarāma wa lal-hadya wa lal-qalā'ida wa lā āmmīnal-baital-ḥarāma yabtagūna faḍlam mir rabbihim wa riḍwānā(n), wa iżā ḥalaltum faṣṭādū, wa lā yajrimannakum syana'ānu qaumin an ṣaddūkum ‘anil- asjidil-ḥarāmi an ta‘tadū, wa ta‘āwanū ‘alal-birri wat-taqwā, wa lā ta‘āwanū ‘alal-iṡmi wal-‘udwān(i), wattaqullāh(a), innallāha syadīdul-‘iqāb(i).
Эй касоне, ки имон овардаед! Шариати Худоро поймол накунед ва моҳҳои ҳаромро поймол накунед, қурбонӣ ва қалъаидро (ҳайвоноти қурбонии нишонадор)-ро халалдор накунед ва касонеро, ки Байтулҳарамро зиёрат мекунанд, халалдор накунед, ки онҳо файз ва хушнудии Парвардигори худро меҷӯянд. Агар эҳромро ба ҷо оварда бошед, шикор кунед. Набояд кинаи шумо нисбат ба қавме, ки шуморо аз баромадан аз Масҷидулҳаром бозмедоранд, шуморо водор созад, ки аз ҳадди худ берун равед. Ва шуморо дар некӯкорӣ ва парҳезгорӣ кумак кунед ва дар гуноҳ ва душманӣ кумак накунед. Аз Худо битарсед, ки Худо сахт азоб медиҳад.
مُحَمَّدٌ رَّسُوْلُ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ مَعَهٗٓ اَشِدَّاۤءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاۤءُ بَيْنَهُمْ تَرٰىهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَّبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيْمَاهُمْ فِيْ وُجُوْهِهِمْ مِّنْ اَثَرِ السُّجُوْدِ ۗذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ ۖوَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيْلِۚ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْـَٔهٗ فَاٰزَرَهٗ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوْقِهٖ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيْظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗوَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
muḥammadur rasūlullāh(i), wal-lażīna ma‘ahū asyiddā'u ‘alal-kuffāri ruḥamā'u bainahum tarāhum rukka‘an sujjaday yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānā(n), sīmāhum fī wujūhihim min aṡaris-sujūd(i), żālika maṡaluhum fit-taurāh(ti), wa maṡaluhum fil-injīl(i), kazar‘in akhraja syaṭ'ahū fa āzarahū fastaglaẓa fastawā ‘alā sūqihī yu‘jibuz-zurrā‘a liyagīẓa bihimul-kuffār(a), wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minhum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
Муҳаммад паёмбари Худо буд ва касоне, ки бо ӯ буданд, нисбат ба кофирон сахтгир, вале нисбат ба якдигар меҳрубон буданд. Шумо онҳоро мебинед, ки рукуъ ва саҷда мекунанд ва аз фазлу ризои Худо ҷустанд. Дар чеҳраҳояшон нишонаҳои саҷда намоён буд. Ин хислатҳои онҳо дар Таврот ва дар Инҷил (ошкор) аст, яъне мисли тухме, ки навда мепартояд, сипас навда қавитар мешавад ва сипас калон ва рост ба поя мерасад; растанӣ кишткунандагонашро шод мекунад, зеро Худо мехоҳад дилҳои кофиронро (бо қудрати мӯъминон) хашмгин кунад. Худо ба онҳое, ки аз онҳо имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, омурзиш ва подоши бузург ваъда додааст.