وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرٰٓى اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكٰتٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ وَلٰكِنْ كَذَّبُوْا فَاَخَذْنٰهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ
wa lau anna ahlal-qurā āmanū wattaqau lafataḥnā ‘alaihim barakātim minas-samā'i wal ardḍi wa lākin każżabū fa akhażnāhum bimā kānū yaksibūn(a).
Әгәр ерҙәге кешеләр иман килтереп, тәҡүә булһалар, Беҙ уларға күктәрҙән һәм Ерҙән ниғмәттәр бирер инек, ләкин улар ялған булып сыҡты (Беҙҙең аяттар), шуға күрә Беҙ уларҙы ҡылған эштәренә ҡарап яза бирҙек.
قَالُوْٓا اَتَعْجَبِيْنَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ رَحْمَتُ اللّٰهِ وَبَرَكٰتُهٗ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِۗ اِنَّهٗ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ
qālū ata‘jabīna min amrillāhi raḥmatullāhi wa barakātuh(ū), ‘alaikum ahlal-bait(i), innahū ḥamīdum majīd(un).
Улар (фәрештәләр): «Ни өсөн һеҙ Аллаһтың тәҡдиренә аптырайһығыҙ? (Ул) һеҙгә ҡойолған Аллаһтың рәхмәте һәм ниғмәттәре, эй бәйет халҡы!
فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ
falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).
Шулай итеп, ул (Муса) ут урынына барып еткәс, үҙәндең уң яғынан, ағастан, бәрәкәтле ер киҫәгенән уға: «Эй, Муса!