وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).
Ва (ёд кунед), вақте ки Мо Хона (Каъба)-ро макони ҷамъомад ва макони амн барои мардум сохтем. Ва мақоми Иброҳимро макони намоз гардонидем. Ва ба Иброҳим ва Исмоил фармон додем: «Хонаи Маро барои тавофкунандагон, иктикафкунандагон, рукуъкунандагон ва саҷдакунандагон пок кунед!»
قَدْ نَرٰى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاۤءِۚ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰىهَا ۖ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ
qad narā taqallubaka wajhika fis-samā'(i), fa lanuwalliyannaka qiblatan tarḍāhā, fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), wa innal-lażīna ūtul-kitāba laya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).
Мо чеҳраи туро (эй Муҳаммад), ки ба осмон менигарад, мебинем, пас туро ба сӯи қиблае, ки мехоҳӣ, мегардонем. Пас, чеҳраи худро ба сӯи Масҷидулҳаром кун. Ва ҳар ҷое ки бошӣ, чеҳраи худро ба сӯи он кун. Ва касоне, ки китоб дода шудаанд, медонанд, ки (интиқоли қибла) ҳақ аст аз ҷониби Парвардигорашон. Ва Худо аз он чӣ онҳо мекунанд, бехабар нест.
اِنَّ اَوَّلَ بَيْتٍ وُّضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِيْ بِبَكَّةَ مُبٰرَكًا وَّهُدًى لِّلْعٰلَمِيْنَۚ
inna awwala baitiw wuḍi‘a lin-nāsi lal-lażī bibakkata mubārakaw wa hudal lil-‘ālamīn(a).
Дар ҳақиқат, аввалин хонае, ки барои мардум сохта шудааст, Байтуллоҳ дар Макка буд, ки муборак ва роҳнамои ҷаҳониён гардид.
۞ جَعَلَ اللّٰهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيٰمًا لِّلنَّاسِ وَالشَّهْرَ الْحَرَامَ وَالْهَدْيَ وَالْقَلَاۤىِٕدَ ۗذٰلِكَ لِتَعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۙ وَاَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ
ja‘alallāhul-ka‘batal-baital-ḥarāma qiyāmal lin-nāsi wasy-syahral-ḥarāma wal-hadya wal-qalā'id(a), żālika lita‘lamū annallāha ya‘lamu mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa annallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).
Аллоҳ Каъбаро хонаи муқаддасе қарор додааст, ки дар он инсонҳо ҷамъ мешаванд. Ҳамчунин моҳҳои ҳаром, ҳаҷ ва қалъаид. Ин барои он аст, ки шумо бидонед, ки Аллоҳ он чиро, ки дар осмонҳо ва замин аст, медонад ва Аллоҳ ба ҳама чиз Доно аст.
وَاِذْ بَوَّأْنَا لِاِبْرٰهِيْمَ مَكَانَ الْبَيْتِ اَنْ لَّا تُشْرِكْ بِيْ شَيْـًٔا وَّطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْقَاۤىِٕمِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ
wa iż bawwa'nā li'ibrāhīma makānal-baiti allā tusyrik bī syai'aw wa ṭahhir baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-qā'imīna war-rukka‘is-sujūd(i).
Ва (ёд кун), вақте ки Иброҳимро дар хонаи Худо ҷойгир кардем (ва гуфтем): «Ҳеҷ чизро бо Ман шарик наор ва хонаи Маро барои тавофкунандагон ва ибодаткунандагон ва рукуъкунандагон ва саҷдакунандагон пок гардон».
وَاَذِّنْ فِى النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوْكَ رِجَالًا وَّعَلٰى كُلِّ ضَامِرٍ يَّأْتِيْنَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَمِيْقٍ ۙ
wa ażżin fin-nāsi bil-ḥajji ya'tūka rijālaw wa ‘alā kulli ḍāmiriy ya'tīna min kulli fajjin ‘amīq(in).
Ва мардумро барои адои ҳаҷ даъват кун, онҳо пиёда ё савор бо ҳар шутури лоғар аз ҳар гӯшаву канори дур назди ту меоянд.