بَدِيْعُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ
badī‘us-samāwāti wal-arḍ(i), wa iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).
(Allah) Schëpfer vum Himmel an der Äerd. Wann Hien eppes wëll bestëmmen, seet Hien einfach dozou: "Sidd!" Also dat ass et.
نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَاَنْزَلَ التَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَۙ
nazzala ‘alaikal-kitāba bil-ḥaqqi muṣaddiqal limā baina yadaihi wa anzalat-taurāta wal-injīl(a).
Hien huet dir (Muhammad) d'Buch (Al-Koran) erofgeschéckt, dat d'Wourecht enthält, déi vireg (Bicher) bestätegt an d'Tora an d'Evangelium opgedeckt huet,
حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ لِغَيْرِ اللّٰهِ بِهٖ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوْذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيْحَةُ وَمَآ اَكَلَ السَّبُعُ اِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْۗ وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَاَنْ تَسْتَقْسِمُوْا بِالْاَزْلَامِۗ ذٰلِكُمْ فِسْقٌۗ اَلْيَوْمَ يَىِٕسَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ دِيْنِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِۗ اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُمْ وَاَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِيْ وَرَضِيْتُ لَكُمُ الْاِسْلَامَ دِيْنًاۗ فَمَنِ اضْطُرَّ فِيْ مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّاِثْمٍۙ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
Ḥurrimat ‘alaikumul-maitatu wad-damu wa laḥmul-khinzīri wa mā uhilla ligairillāhi bihī wal-munkhaniqatu wal-mauqūżatu wal-mutaraddiyatu wan-naṭīḥatu wa mā akalas-sabu‘u illā mā żakkaitum, wa mā żubiḥa ‘alan-nuṣubi wa an tastaqsimū bil-azlām(i), żālikum fisq(un), al-yauma ya'isal-lażīna kafarū min dīnikum falā takhsyauhum wakhsyaun(i), al-yauma akmaltu lakum dīnakum wa atmamtu ‘alaikum ni‘matī wa raḍītu lakumul-islāma dīnā(n), fa maniḍṭurra fī makhmaṣatin gaira mutajānifil li'iṡm(in), fa innallāha gafūrur raḥīm(un).
Et ass iech verbueden, Aas, Blutt, Schwäin a (Fleesch) vun Déieren ze iessen, déi net am (Numm vun) Allah geschluecht goufen, déi, déi erdrosselt goufen, déi geschloe goufen, déi falen, déi gestouss goufen, déi vun wëllen Déieren zerräissen goufen, ausser déi, déi Dir Zäit hutt ze schluechten. An (och verbueden) déi, déi fir Gëtzendéieren geschluecht goufen. An (et ass och verbueden) vill Gléck mat Azlam (Pfeiler) ze zéien, (well) dat eng béis Handlung ass. Haut hunn d'Ongleeweg d'Hoffnung opginn, Är Relioun ze (besiegen), also hutt keng Angscht virun hinnen, mä fäert mech. Haut hunn ech Är Relioun fir iech perfektionéiert, an ech hunn meng Seegen fir iech fäerdeg gemaach, an ech hunn den Islam als Är Relioun guttgeheescht. Awer wien wéinst Honger gezwongen ass, net well hie wëll sënnegen, dann ass Allah wierklech verzeihend, am barmhäerzegsten.
اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ
ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).
Follegt deem, wat Iech vun Ärem Här erofgeschéckt gouf, a folgt kengem anere wéi Him als Äre Leader. Dir léiert ganz wéineg Lektioune.
وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَا تَصِفُ اَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هٰذَا حَلٰلٌ وَّهٰذَا حَرَامٌ لِّتَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَۗ اِنَّ الَّذِيْنَ يَفْتَرُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُوْنَۗ
wa lā taqūlū limā taṣifu alsinatukumul-każiba hāżā ḥalāluw wa hāżā ḥarāmul litaftarū ‘alallāhil-każib(a), innal-lażīna yaftarūna ‘alallāhil-każiba lā yufliḥūn(a).
A sot net iwwer dat, wat Är Zong falsch nennt: "Dëst ass Halal an dëst ass Haram", fir Ligen géint Allah ze erfannen. Tatsächlech, Leit, déi Ligen géint Allah erzielen, wäerten net erfollegräich sinn.
ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
Dunn hunn Mir eis Boten geschéckt, fir an hire Foussstappe ze trieden, an Mir sinn (och) dem Jesus, dem Jong vun der Maria, nogaangen; an Mir hunn him d'Evangelium ginn, an Mir hunn Héiflechkeet a Matgefill an den Häerzer vun deenen geschaf, déi him nogaangen sinn. Si hunn d'Rahbaniyyah gehalen, och wann Mir et hinnen net verflicht hunn (alles wat Mir verlaangt hunn, war), dem Gott säi Wëllen ze sichen, awer si hunn et net richteg gehalen. Also deenen, déi ënner hinne gegleeft hunn, hu Mir hir Belounung ginn, a vill vun hinne ware béis.