يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ارْكَعُوْا وَاسْجُدُوْا وَاعْبُدُوْا رَبَّكُمْ وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ ۚ۩
yā ayyuhal-lażīna āmanurka‘ū wasjudū wa‘budū rabbakum waf‘alul-khaira la‘allakum tufliḥūn(a).
O Dir, déi gleeft! Neigt Iech, fällt Iech an a veréiert Ären Här; a maacht Gutt, fir datt Dir Gléck hutt.
الَّذِيْ يَرٰىكَ حِيْنَ تَقُوْمُ
allażī yarāka ḥīna taqūm(u).
Wien gesäit dech, wann s du stinn (fir ze bieden),
وَتَقَلُّبَكَ فِى السّٰجِدِيْنَ
wa taqallubaka fis-sājidīn(a).
an (kuckt) Ännerungen an Äre Kierperbewegungen bei deenen, déi sech néierbéien.
اَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ اٰنَاۤءَ الَّيْلِ سَاجِدًا وَّقَاۤىِٕمًا يَّحْذَرُ الْاٰخِرَةَ وَيَرْجُوْا رَحْمَةَ رَبِّهٖۗ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى الَّذِيْنَ يَعْلَمُوْنَ وَالَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ ۗ اِنَّمَا يَتَذَكَّرُ اُولُوا الْاَلْبَابِ ࣖ
amman huwa qānitun ānā'al-laili sājidaw wa qā'imay yaḥżarul-ākhirata wa yarjū raḥmata rabbih(ī), qul hal yastawil-lażīna ya‘lamūna wal-lażīna lā ya‘lamūn(a), innamā yatażakkaru ulul-albāb(i).
(Sidd Dir déi Polytheisten, déi méi Gléck hunn) oder sidd Dir déi, déi nuets ubidden, sech nidderwerfen a stinn, aus Angscht virum Hiernof an hoffen op d'Barmhäerzegkeet vun hirem Här? Sot: "Sinn déi, déi wëssen, gläich wéi déi, déi net wëssen?" Tatsächlech kréien nëmmen déi, déi Verstand hunn, eng Ermahnung.
مُحَمَّدٌ رَّسُوْلُ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ مَعَهٗٓ اَشِدَّاۤءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاۤءُ بَيْنَهُمْ تَرٰىهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَّبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِيْمَاهُمْ فِيْ وُجُوْهِهِمْ مِّنْ اَثَرِ السُّجُوْدِ ۗذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ ۖوَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيْلِۚ كَزَرْعٍ اَخْرَجَ شَطْـَٔهٗ فَاٰزَرَهٗ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوٰى عَلٰى سُوْقِهٖ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيْظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ۗوَعَدَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ مِنْهُمْ مَّغْفِرَةً وَّاَجْرًا عَظِيْمًا ࣖ
muḥammadur rasūlullāh(i), wal-lażīna ma‘ahū asyiddā'u ‘alal-kuffāri ruḥamā'u bainahum tarāhum rukka‘an sujjaday yabtagūna faḍlam minallāhi wa riḍwānā(n), sīmāhum fī wujūhihim min aṡaris-sujūd(i), żālika maṡaluhum fit-taurāh(ti), wa maṡaluhum fil-injīl(i), kazar‘in akhraja syaṭ'ahū fa āzarahū fastaglaẓa fastawā ‘alā sūqihī yu‘jibuz-zurrā‘a liyagīẓa bihimul-kuffār(a), wa‘adallāhul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti minhum magfirataw wa ajran ‘aẓīmā(n).
De Muhammad war de Gesandte vun Allah an déi, déi hie begleet hunn, ware haart géintiwwer den Ongleewegen, awer barmhäerzeg géintiwwereneen. Dir gesitt se sech verbéien an sech prostréieren, fir Allahs Gnod a säi Genoss ze sichen. Hir Gesiichter hunn Zeeche vun der Prostratioun gewisen. Sou sinn hir Charakteristiken (déi an der Tora opgedeckt sinn) an hir Charakteristiken (déi am Evangelium opgedeckt sinn), nämlech wéi e Som, deen e Spross erausschéckt, dann gëtt de Spross méi staark a gëtt dann grouss a riicht um Stamm; d'Planz gefällt hire Planzer, well Allah d'Häerzer vun den Ongleewegen (mat der Kraaft vun de Gleewegen) wëll irritéieren. Allah versprécht deenen, déi gleewen a gutt Doten ënner hinne maachen, Verzeiung an eng grouss Belounung.