اِتَّخَذُوْٓا اَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ اَرْبَابًا مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَالْمَسِيْحَ ابْنَ مَرْيَمَۚ وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوْٓا اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ سُبْحٰنَهٗ عَمَّا يُشْرِكُوْنَ
ittakhażū aḥbārahum wa ruhbānahum arbābam min dūnillāhi wal-masīḥabna maryam(a), wa mā umirū illā liya‘budū ilāhaw wāḥidā(n), lā ilāha illā huw(a), subḥānahū ‘ammā yusyrikūn(a).
དེ་དག་གིས་ཆོས་ལུགས་ལ་དད་པ་ཅན་གྱི་མི་རིགས་(ཡ་ཧུ་དཱ་པ)དང་། ཁོང་ཚོའི་དགེ་འདུན་པ་(ཡེ་ཤུ)རྣམས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་ལྟར་བཟོས་ཡོད། གལ་ཏེ་ཁོང་ཚོར་སྟོབས་ལྡན་དཀོན་མཆོག་ལ་ཕྱག་འཚལ་དགོས་ཞེས་བཤད་ཀྱང་། ཁོང་མ་གཏོགས་ལྷ་གཞན་མེད། ཁོང་ཚོས་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལས་ཁོང་ལ་གཟི་བརྗིད་ཡོད།
يَوْمَ تُقَلَّبُ وُجُوْهُهُمْ فِى النَّارِ يَقُوْلُوْنَ يٰلَيْتَنَآ اَطَعْنَا اللّٰهَ وَاَطَعْنَا الرَّسُوْلَا۠
yauma tuqallabu wujūhuhum fin-nāri yaqūlūna yā laitanā aṭa‘nallāha wa aṭa‘nar-rasūlā.
དེ་རིང་ཁོང་ཚོའི་གདོང་དམྱལ་བའི་ནང་དུ་གཡོ་འགུལ་ཐེབས་པའི་ཉིན་མོ་དེར་ཁོང་ཚོས་"ཨོ། ང་ཚོས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་ཉན་ནས་(ཡང་)སྐུ་ཚབ་ལ་ཉན་ཡོད་ན་བསམ་གྱི་འདུག"ཅེས་ཤོད་ཀྱི་རེད།
وَقَالُوْا رَبَّنَآ اِنَّآ اَطَعْنَا سَادَتَنَا وَكُبَرَاۤءَنَا فَاَضَلُّوْنَا السَّبِيْلَا۠
wa qālū rabbanā innā aṭa‘nā sādatanā wa kubarā'anā fa aḍallūnas-sabīlā.
དེ་ནས་ཁོང་ཚོས་ “ང་ཚོའི་གཙོ་བོ། ང་ཚོས་ང་ཚོའི་དབང་འཛིན་པ་དང་དབང་འཛིན་པ་ཚོར་ཉན་ནས་ཁོང་ཚོས་ང་ཚོ་ལམ་ནས་བསྐོར་བར་བྱས།
اَمْ لَهُمْ شُرَكٰۤؤُا شَرَعُوْا لَهُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا لَمْ يَأْذَنْۢ بِهِ اللّٰهُ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّ الظّٰلِمِيْنَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
am lahum syurakā'u syara‘ū lahum minad-dīni mā lam ya'żam bihillāh(u), wa lau lā kalimatul-faṣli laquḍiya bainahum, wa innaẓ-ẓālimīna lahum ‘ażābun alīm(un).
ཁོང་ཚོར་ཨ་ལཱ་ཧ་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་ཞིག་ཡོད་དམ། ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཆོག་མཆན་མ་སྤྲོད་མཁན་ཚོར་ཆོས་ལུགས་ཀྱི་ཁྲིམས་ལུགས་གཏན་འབེབས་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་དམ། གལ་ཏེ་(ཨ་ལཱ་ཧ་ནས་ཉེས་ཆད་)ཕྱིར་འགྱངས་བྱེད་པའི་བཀའ་རྒྱ་མེད་ན་ཁོང་གཉིས་ཀྱི་བར་གྱི་ཉེས་ཆད་དེ་ལག་བསྟར་བྱེད་ཐུབ་ཀྱི་ཡོད། དོན་དངོས་ཐོག་མི་དྲང་བདེན་གྱི་མི་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཉེས་ཆད་ཕོག་རྒྱུ་རེད།