اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ اَلْحَيُّ الْقَيُّوْمُ ەۚ لَا تَأْخُذُهٗ سِنَةٌ وَّلَا نَوْمٌۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ مَنْ ذَا الَّذِيْ يَشْفَعُ عِنْدَهٗٓ اِلَّا بِاِذْنِهٖۗ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْۚ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهٖٓ اِلَّا بِمَا شَاۤءَۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَۚ وَلَا يَـُٔوْدُهٗ حِفْظُهُمَاۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيْمُ
allāhu lā ilāha illā huw(a), al-ḥayyul-qayyūm(u), lā ta'khużuhū sinatuw wa lā naum(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), man żal-lażī yasyfa‘u ‘indahū illā bi'iżnih(ī), ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum, wa lā yuḥīṭūna bisyai'im min ‘ilmihī illā bimā syā'(a), wasi‘a kursiyyuhus-samāwāti wal-arḍ(a), wa lā ya'ūduhū ḥifẓuhumā, wa huwal-‘aliyyul-‘aẓīm(u).
Аллоҳ, ки ҳеҷ маъбуде ҷуз Ӯ нест. Худои Қодир, ки доимо аз (махлуқоташ) нигаҳбонӣ мекунад, хоб намекунад ва намехобад. Он чи дар осмонҳо ва он чи дар замин аст, аз они Ӯст. Ҳеҷ кас бе иҷозати Ӯ дар паҳлӯи Ӯ шафоат карда наметавонад. Ӯ медонад, ки пеши онҳо ва пушти онҳост ва онҳо аз илми Ӯ чизе намедонанд, магар он чи Ӯ хоҳад. Курсии Ӯ осмонҳо ва заминро фаро гирифтааст. Ва Ӯ нигоҳ доштани ҳардуи онҳоро душвор намедонад ва Ӯ Олӣ ва Бузург аст.