فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Chi pesa a banca (bontæ), aloa quelle son e gente affortunæ.
وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فِيْ جَهَنَّمَ خٰلِدُوْنَ ۚ
wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum fī jahannama khālidūn(a).
E chi l’é leggio inte scæ (da bontæ), aloa quelli son i pòpoli che se fan mâ, saian eterni inte l’inferno.
فَاَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهٗۙ
fa ammā man ṡaqulat mawāzīnuh(ū).
Coscì pe quello che a seu scâ (de boñe açioin) a l’é pesante,
فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۗ
fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).
o saià inte unna vitta de contentessa.
وَاَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗۙ
wa ammā man khaffat mawāzīnuh(ū).
E pe quello che a seu scâ (de boñe açioin) a l’é legia,
فَاُمُّهٗ هَاوِيَةٌ ۗ
fa ummuhū hāwiyah(tun).
a seu dimora a saià o Feugo de Hawiyah.