وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ەۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ
wa ammā man ūtiya kitābahū bisyimālih(ī), fa yaqūlu yā laitanī lam ūta kitābiyah.
No kona-ba ema ne’ebé nia livru fó iha nia liman-karuk, nia dehan: “Di’ak liu se livru (ne’e) la fó mai ha’u”.
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ
wa lam adri mā ḥisābiyah.
Entaun ha'u lahatene oinsá atu kalkula ida-ne'e.
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَۚ
yā laitahā kānatil-qāḍiyah(ta).
O, bele (mate) sai ida ne'ebé hakotu buat hotu.
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ وَرَاۤءَ ظَهْرِهٖۙ
wa ammā man ūtiya kitābahū warā'a ẓahrih(ī).
No kona-ba ema neʼebé fó sai ninia konta husi kotuk,
فَسَوْفَ يَدْعُوْا ثُبُوْرًاۙ
fa saufa yad‘ū ṡubūrā(n).
nia sei hakilar: “Susar ba haʼu!”
وَّيَصْلٰى سَعِيْرًاۗ
wa yaṣlā sa‘īrā(n).
No nia sei tama iha Ahi neʼebé lakan makaʼas.