فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.
Ә кемдең китабы уң ҡулына бирелһә, ул: «Алығыҙ, минең китабымды уҡығыҙ», — тип әйтер.
اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ
innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.
Ысынлап та, мин ышанам, (бер көн килеп) үҙемдең хисабымды аласаҡмын.
فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ
fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).
Шунан ул кеше бәхетле тормошта,
كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ
kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).
(уларға): «Үткән көндәрҙә эшләгән изге эштәрегеҙ өсөн рәхәтләнеп ашағыҙ һәм эсегеҙ», — тип әйтелде.
فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖۙ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnih(ī).
Шулай итеп, уң ҡулынан иҫәп бирелгән кешегә килгәндә.
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَّسِيْرًاۙ
fa saufa yuḥāsabu ḥisābay yasīrā(n).
ул еңел иҫәп менән яуапҡа тарттырыласаҡ,
وَّيَنْقَلِبُ اِلٰٓى اَهْلِهٖ مَسْرُوْرًاۗ
wa yanqalibu ilā ahlihī masrūrā(n).
һәм ул ғаиләһенә (улар ҙа иманлылар) шатланып ҡайтыр.