فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَيَقُوْلُ هَاۤؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnihī fa yaqūlu hā'umuqra'ū kitābiyah.
Зышәҟәы иарӷьа напы иану иакәзар, иҳәоит: «Ига, сышәҟәы шәаԥхьа!»
اِنِّيْ ظَنَنْتُ اَنِّيْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ
innī ẓanantu annī mulāqin ḥisābiyah.
Ҳәарада, агәра ганы сыҟоуп, (ҽнак зны) сҳасаб шсоуа.
فَهُوَ فِيْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۚ
fa huwa fī ‘īsyatir rāḍiyah(tin).
Усҟан уи ауаҩы насыԥ имоуп,
كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْۤـًٔا ۢبِمَآ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ
kulū wasyrabū hanī'am bimā aslaftum fil-ayyāmil-khāliyah(ti).
(урҭ ирҳәеит): «Иҳаҩсыз амшқәа рзы иҟашәҵаз аус бзиақәа рзы гәахәарыла шәфала, шәжәла».
فَاَمَّا مَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖۙ
fa ammā man ūtiya kitābahū biyamīnih(ī).
Убас, иарӷьа напала зыӡбахә ҳәоу изкны
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَّسِيْرًاۙ
fa saufa yuḥāsabu ḥisābay yasīrā(n).
Уи имарианы аҭак ҟаиҵоит,
وَّيَنْقَلِبُ اِلٰٓى اَهْلِهٖ مَسْرُوْرًاۗ
wa yanqalibu ilā ahlihī masrūrā(n).
Иҭаацәара рахь (урҭгьы ахаҵаҩцәа роуп) дгәырӷьаҵәа дхынҳәуеит.