اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ
al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).
अल्लाची स्तुती जावंक जाय, जांणी पुस्तक (अल-कुरान) आपल्या नोकरांक धाडलां आनी ताणें तें वांकडे करूंक ना;
قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ
qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).
सरळ मार्गदर्शन म्हणून, ताचे कडल्यान खूब वेदनादायक ख्यास्त मेळटली अशी शिटकावणी दिवप आनी बरें कर्तुब करपी भावार्थी लोकांक बरें इनाम मेळटलें अशी खोशीची खबर दिवप,
مّٰكِثِيْنَ فِيْهِ اَبَدًاۙ
mākiṡīna fīhi abadā(n).
ते सदांकाळ तातूंत रावतले.
وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ
wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).
आनी "अल्लान भुरगो घेतलो" अशें म्हणपी लोकांक शिटकावणी दिवप.
مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا
mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).
तांकां ताचें कसलेंच गिन्यान ना, तशेंच तांच्या पूर्वजांकय नाशिल्लें. तांच्या तोंडातल्यान भायर सरपी उतरां कितलीं कुरूप; ते फट सोडून हेर कितेंच उलयनात.
فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا
fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).
मागीर घडये तुमी (मुहंमद) स्वताक हानी करतले कारण ते फाटीं सरले उपरांत तुमकां दुख्ख जातलें, जर ते हे म्हायतीचेर (कुराणाचेर) विस्वास दवरनात.
اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا
innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).
खरेंच, आमी धर्तरेचेर आशिल्लें सगळें तांचे खातीर अलंकार म्हणून केलां, जाका लागून तातूंतलो खंयचो कर्मांत सगळ्यांत बरो आसा हाची आमी तांची परिक्षा घेवंक शकतले.
وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ
wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).
आनी आमी खरेंच ताचे वयर जें आसा तें वांझ आनी सुकी जमीन (तशेंच) करतले.
اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا
am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).
लेण्यांनी रावपी लोक, आनी (जांकां) रकीम आसात, ते आमच्या अद्भुत चिन्नां मदीं (व्हडपणाचीं) आसात अशें तुमकां दिसता?
اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا
iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).
(उगडास) तरणाटे लेण्यांत आलाशिरो घेतना तांणी मागणें केलें, "आमचो प्रभू. तुजे कडल्यान आमकां दया कर आनी आमच्या वेव्हारांत आमकां पुराय सरळ मार्गदर्शन कर."