اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ
al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).
Үҙ ҡолона Китапты (Ҡөрьәнде) индергән һәм уны кәкре итмәгән Аллаһҡа маҡтау;
قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ
qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).
тура юл күрһәтеүсе булараҡ, Уның тарафынан ғазаплы ғазап тураһында иҫкәртеү һәм изге эштәр ҡылған мөьминдәргә изге әжер булырҙары тураһында һөйөнөслө хәбәр еткереү;
وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ
wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).
Һәм: «Аллаһ ул алды», - тигән кешеләрҙе киҫәтергә.
مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا
mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).
Был хаҡта уларҙың да, аталарының да белеме юҡ. Уларҙың ауыҙынан сыҡҡан һүҙ ниндәй яуыз; улар ялғандан башҡа бер нәмә лә һөйләмәй.
فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا
fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).
Шул саҡта, бәлки, улар был дәлилгә (Ҡөрьәнгә) ышанмаһалар, улар йөҙ сөйөргәндән һуң, бәлки, һин (йә Мөхәммәт) үҙеңә ҡайғы менән зыян килтерерһең.
اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا
innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).
Ысынлап та, Ер йөҙөндә булған нәмәләрҙең барыһын да уға зиннәт итеп ҡуйҙыҡ, уларҙың ҡайһыһы ғәмәлдәре яҡшыраҡ икәнен һынар өсөн.
وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ
wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).
Һәм Беҙ унда булған нәмәләрҙе ҡоро, ҡоро ер итербеҙ.
اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا
am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).
Һеҙ нисек уйлайһығыҙ, мәмерйәләрҙә йәшәгән кешеләр, һәм (уларҙа) раҡимдар беҙҙең ғәжәйеп (бөйөклөк) билдәләренәнме?
اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا
iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).
(Иҫләйһеңме) егеттәр мәмерйәгә һыйынғас, улар: «Раббыбыҙ, беҙгә Һинең рәхмәтең бир һәм беҙҙең эштәребеҙҙә тура юл күрһәтеүҙе тулыһынса үтә», — тип доға ҡылдылар.