اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ
alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Эсир Авраампа унӑн Ҫӳлхуҫи пирки тавлашнӑ ҫынсене асӑрхамарӑр-и, мӗншӗн тесен Аллах ӑна патшалӑх (хӑват) панӑ. Авраам: «Манӑн Ҫӳлхуҫам — чӗрӗлӗх параканӗ, вилӗм кӳрекенӗ», — тенӗ чухне вӑл ҫапла каланӑ: «Эпӗ чӗрӗлӗх пама та, вилӗм кӳме те пултаратӑп». Ибрагим каланӑ: «Аллах хӗвеле тухӑҫ енчен ҫӗкленӗ, ҫавӑнпа та ӑна хӗвеланӑҫ енчен ҫӗкленӗ». Апла ӗненмен ҫын пӑтрашса каять. Аллах усал ӗҫ тӑвакансене ҫул кӑтартмасть.