وَكَيْفَ يُحَكِّمُوْنَكَ وَعِنْدَهُمُ التَّوْرٰىةُ فِيْهَا حُكْمُ اللّٰهِ ثُمَّ يَتَوَلَّوْنَ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ ۗوَمَآ اُولٰۤىِٕكَ بِالْمُؤْمِنِيْنَ ࣖ
wa kaifa yuḥakkimūnaka wa ‘indahumut-taurātu fīhā ḥukmullāhi ṡumma yatawallauna mim ba‘di żālik(a), wa mā ulā'ika bil-mu'minīn(a).
Ва чӣ гуна туро довар қарор медиҳанд, дар ҳоле ки Таврот дар онҳост, ки дар он қонуни Худост ва баъд аз он рӯй мегардонанд? Зеро онҳо мӯъмин нестанд.
اِنَّآ اَنْزَلْنَا التَّوْرٰىةَ فِيْهَا هُدًى وَّنُوْرٌۚ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّوْنَ الَّذِيْنَ اَسْلَمُوْا لِلَّذِيْنَ هَادُوْا وَالرَّبّٰنِيُّوْنَ وَالْاَحْبَارُ بِمَا اسْتُحْفِظُوْا مِنْ كِتٰبِ اللّٰهِ وَكَانُوْا عَلَيْهِ شُهَدَاۤءَۚ فَلَا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْكٰفِرُوْنَ
innā anzalnat-taurāta fīhā hudaw wa nūr(un), yaḥkumu bihan-nabiyyūnal-lażīna aslamū lil-lażīna hādū war-rabbāniyyūna wal-aḥbāru bimastuḥfiẓū min kitābillāhi wa kānū ‘alaihi syuhadā'(a), falā takhsyawun-nāsa wakhsyauni wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-kāfirūn(a).
Ба дурустӣ, Мо китоби Тавротро нозил кардем, ки дар он (ҳидоят ва нур) аст. Бо ин китоб, паёмбароне, ки ба Худо таслим шуда буданд, дар бораи корҳои яҳудиён ҳукм карданд, инчунин олимон ва коҳинони онҳо, зеро ба онҳо фармон дода шуда буд, ки китобҳои Худоро нигоҳ доранд ва онҳо шоҳидони онҳо буданд. Пас, аз мардум натарсед, балки аз Ман битарсед. Ва оёти Маро бо нархи арзон нафурӯшед. Ҳар кӣ бо он чизе, ки Худо нозил кардааст, ҳукм накунад, пас онҳо кофиранд.
وَكَتَبْنَا عَلَيْهِمْ فِيْهَآ اَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَالْعَيْنَ بِالْعَيْنِ وَالْاَنْفَ بِالْاَنْفِ وَالْاُذُنَ بِالْاُذُنِ وَالسِّنَّ بِالسِّنِّۙ وَالْجُرُوْحَ قِصَاصٌۗ فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهٖ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَّهٗ ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
wa katabnā ‘alaihim fīhā annan-nafsa bin-nafsi wal-‘aina bil-‘aini wal-anfa bil-anfi wal-użuna bil-użuni was-sinna bis-sinni wal-jurūḥa qiṣāṣ(un), faman taṣaddaqa bihī fa huwa kaffāratul lah(ū), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
Мо дар он (Таврот) барои онҳо муқаррар кардем, ки ҷон дар ивази ҷон, чашм дар ивази чашм, бинӣ дар ивази бинӣ, гӯш дар ивази гӯш, дандон дар ивази дандон ва захмҳо (низ) қисо доранд (ҷазои якхела). Ҳар ки аз қисо даст кашад, ин каффораи гуноҳонаш аст. Ҳар ки мувофиқи он чи Аллоҳ нозил кардааст, ҳукм накунад, пас онҳо ситамкоронанд.
وَعَلَى الَّذِيْنَ هَادُوْا حَرَّمْنَا كُلَّ ذِيْ ظُفُرٍۚ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُوْمَهُمَآ اِلَّا مَا حَمَلَتْ ظُهُوْرُهُمَآ اَوِ الْحَوَايَآ اَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍۗ ذٰلِكَ جَزَيْنٰهُمْ بِبَغْيِهِمْۚ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ
wa ‘alal-lażīna hādū ḥarramnā kulla żī ẓufur(in), wa minal-baqari wal-ganami ḥarramnā ‘alaihim syuḥūmahumā illā mā ḥamalat ẓuhūruhumā awil-ḥawāyā au makhtalaṭa bi‘aẓm(in), żālika jazaināhum bibagyihim, wa innā laṣādiqūn(a).
Ва бар яҳудиён ҳаром кардем ҳамаи ҳайвоноти сумдор ва чарбуи гову гӯсфандро, ба ҷуз он чизе, ки ба пушташон часпида бошад ё он чизе, ки дар рӯдаашон бошад ё он чизе, ки бо устухонҳо омехта бошад. Пас, онҳоро барои нофармонӣашон ҷазо додем. Ва ба ростӣ, мо ростгӯтарин ҳастем.