۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ
wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
Ku na cïï raan ë gɛ̈t athöör yök në cäthdu yic, ke yïn adhil ba naŋ kë cë tääu në yï nhom. Ku na yïn ya, ke kɔc kɔ̈k kamkun aa kɔc kɔ̈k gam, ke kɔc cï gam aabï lööŋken (debt) ya thöl ku bïk riɔ̈ɔ̈c në Allah, Bänyden. Ku duɔ̈në wɛ̈tdu thiaan, rin raan ye thiaan, ee yic, piɔ̈nde acï rac (awuɔ̈c). Allah ee raan ŋic käŋ ëbɛ̈n në kë loikë.
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا
innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).
Ee yic, Allah acï yïn yɔ̈ɔ̈k ba wɛ̈t lɛ̈k kɔc lëu bïk yök, ku na tääu löŋ kam kɔc, ke yïn adhil löŋ tääu ë yic. Ee yic, Allah ee raan path ye yïn piɔ̈ɔ̈c. Ee yic, Allah ee raan ëbɛ̈n piŋ, ee raan ëbɛ̈n tïŋ.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).
Wek kɔc cï gam! Duk Allah ku Raan cï lɔc ku dɔc thɔ̈ɔ̈r ku (ku) duk gam cï gäm yïïn thɔ̈ɔ̈r, ke yïn ŋic.
وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).
Ku (kɔc cï tiɛ̈m yic) aye kɔc cï röt gam ku lööŋken muk,
اِنَّا عَرَضْنَا الْاَمَانَةَ عَلَى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَالْجِبَالِ فَاَبَيْنَ اَنْ يَّحْمِلْنَهَا وَاَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْاِنْسَانُۗ اِنَّهٗ كَانَ ظَلُوْمًا جَهُوْلًاۙ
innā ‘araḍnal-amānata ‘alas-samāwāti wal-arḍi fa abaina ay yaḥmilnahā wa asyfaqna minhā wa ḥamalahal-insān(u), innahū kāna ẓalūman jahūlā(n).
Ee yic, ɣok aacï wël ë lëk gäm nhial, piny ku kuur; ku raan ëbɛ̈n acï nhom määr bï lööŋ muk ku keek aacï riɔ̈ɔ̈c lɔn cï kek lööŋ muk (acï riɛl), ku kën acï lööŋ muk në kɔc. Ee yic, kɔc aacïï thöŋ ku aacïï kɔc kuc käŋ,