زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوٰتِ مِنَ النِّسَاۤءِ وَالْبَنِيْنَ وَالْقَنَاطِيْرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْاَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَاللّٰهُ عِنْدَهٗ حُسْنُ الْمَاٰبِ
zuyyina lin-nāsi ḥubbusy-syahawāti minan-nisā'i wal-banīna wal-qanāṭīril-muqanṭarati minaż-żahabi wal-fiḍḍati wal-khailil-musawwamati wal-an‘āmi wal-ḥarṡ(i), żālika matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wallāhu ‘indahū ḥusnul-ma'āb(i).
ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം പുരുഷന്മാരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ മനോഹരമാക്കപ്പെടുന്നു: സ്ത്രീകൾ, കുട്ടികൾ, സ്വർണ്ണത്തിന്റെയും വെള്ളിയുടെയും കൂമ്പാരങ്ങൾ, മേത്തരമായ കുതിരകൾ, കന്നുകാലികൾ, കൃഷിയിടങ്ങൾ. ഇവയാണ് ഭൂമിയിലെ ജീവിതത്തിലെ ആനന്ദങ്ങൾ, അല്ലാഹുവിന്റെ അടുക്കലാണ് മടങ്ങാൻ ഏറ്റവും നല്ല സ്ഥലം.
اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ
i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).
ഇഹലോകജീവിതം കളിയും വിനോദവും അലങ്കാരവും നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പൊങ്ങച്ചവും സമ്പത്തിലും സന്താനങ്ങളിലും മത്സരവും മാത്രമാണെന്ന് നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം. കൃഷിക്കാരെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന മഴ പോലെയാണ് മഴ. പിന്നീട് അത് ഉണങ്ങിപ്പോയി. പിന്നീട് അത് മഞ്ഞനിറമാകുന്നത് നിങ്ങൾ കാണുകയും പിന്നീട് അത് തുരുമ്പായി മാറുകയും ചെയ്യും. പരലോകത്ത് കഠിനമായ ശിക്ഷയും അല്ലാഹുവിങ്കൽ നിന്നുള്ള പാപമോചനവും അവന്റെ പ്രീതിയും ഉണ്ട്. ഇഹലോകജീവിതം വഞ്ചനാപരമായ ഒരു സുഖാനുഭവമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല.
وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍۙ
wailul likulli humazatil-lumazah(tin).
ശപിക്കുന്നവർക്കും ദുഷിക്കുന്നവർക്കും അയ്യോ കഷ്ടം!
ۨالَّذِيْ جَمَعَ مَالًا وَّعَدَّدَهٗۙ
allażī jama‘a mālaw wa ‘addadah(ū).
ധനം ശേഖരിച്ച് എണ്ണുന്നവൻ,
يَحْسَبُ اَنَّ مَالَهٗٓ اَخْلَدَهٗۚ
yaḥsabu anna mālahū akhladah(ū).
അവൻ (മനുഷ്യൻ) വിചാരിക്കുന്നത് അവന്റെ ധനം തന്നെ നിലനിർത്തുമെന്ന് തന്നെയാണ്.