وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ
wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).
و کتاب (سبح اعمال) گذاشته می‌شود، سپس گناهکاران را خواهی دید که از آنچه در آن (نوشته شده) می‌ترسند، و می‌گویند: «چقدر بدبختیم، این کتاب چه است، چیزی از خورد و بزرگ باقی نمانده است اما همه چیز ثبت شده است» و (همه) آنچه را که انجام داده اند (نوشته اند) پیدا می‌کنند. و پروردگارت به هیچ کس ظلم نمی‌کند.