اِلَّا تَنْصُرُوْهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّٰهُ اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا ثَانِيَ اثْنَيْنِ اِذْ هُمَا فِى الْغَارِ اِذْ يَقُوْلُ لِصَاحِبِهٖ لَا تَحْزَنْ اِنَّ اللّٰهَ مَعَنَاۚ فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلَيْهِ وَاَيَّدَهٗ بِجُنُوْدٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِيْنَ كَفَرُوا السُّفْلٰىۗ وَكَلِمَةُ اللّٰهِ هِيَ الْعُلْيَاۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
illā tanṣurūhu faqad naṣarahullāhu iż akhrajahul-lażīna kafarū ṡāniyaṡnaini iż humā fil-gāri iż yaqūlu liṣāḥibihī lā taḥzan innallāha ma‘anā, fa anzalallāhu sakīnatahū ‘alaihi wa ayyadahū bijunūdil lam tarauhā wa ja‘ala kalimatal-lażīna kafarus-suflā, wa kalimatullāhi hiyal-‘ulyā, wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).
Шәара уи (Муҳаммад) шәицхраамызҭгьы, Аллаҳ дицхраауан, амапкыҩцәа Мекка данҭырцаз аамҭазы. Ҩыџьа ауаа дыруаӡәкны даныҟаз, уи аамҭазы иҩыза иеиҳәеит: «Угәы каумыжьын, Аллаҳ ҳара дҳацуп». Убри аҟнытә Аллаҳ аҭынчра изааишьҭит, шәара ишәымбацыз ар (маалықьцәа) рыла дицхрааит, азхамҵаҩцәа рыԥхьара лаҟәны иҟаиҵеит. Уи иҳараку Аллаҳ иажәоуп. Аллаҳ зегь зымчу, иҟәыӷоу иоуп.