يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَوْفُوْا بِالْعُقُوْدِۗ اُحِلَّتْ لَكُمْ بَهِيْمَةُ الْاَنْعَامِ اِلَّا مَا يُتْلٰى عَلَيْكُمْ غَيْرَ مُحِلِّى الصَّيْدِ وَاَنْتُمْ حُرُمٌۗ اِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ مَا يُرِيْدُ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aufū bil-‘uqūd(i), uḥillat lakum bahīmatul-an‘āmi illā mā yutlā ‘alaikum gaira muḥilliṣ-ṣaidi wa antum ḥurum(un), innallāha yaḥkumu mā yurīd(u).
O Dir, déi gleeft! Erfëllt d'Verspriechen. Véi ass iech erlaabt, ausser et gëtt iech gesot, an d'Juegd ass net erlaabt, wann Dir an Ihram (Hajj oder Umrah) sidd. Wierklech bestëmmt Allah d'Gesetz no sengem Wëllen.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُحِلُّوْا شَعَاۤىِٕرَ اللّٰهِ وَلَا الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلَا الْهَدْيَ وَلَا الْقَلَاۤىِٕدَ وَلَآ اٰۤمِّيْنَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُوْنَ فَضْلًا مِّنْ رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا ۗوَاِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُوْا ۗوَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَاٰنُ قَوْمٍ اَنْ صَدُّوْكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اَنْ تَعْتَدُوْاۘ وَتَعَاوَنُوْا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوٰىۖ وَلَا تَعَاوَنُوْا عَلَى الْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tuḥillū sya‘ā'irallāhi wa lasy-syahral-ḥarāma wa lal-hadya wa lal-qalā'ida wa lā āmmīnal-baital-ḥarāma yabtagūna faḍlam mir rabbihim wa riḍwānā(n), wa iżā ḥalaltum faṣṭādū, wa lā yajrimannakum syana'ānu qaumin an ṣaddūkum ‘anil- asjidil-ḥarāmi an ta‘tadū, wa ta‘āwanū ‘alal-birri wat-taqwā, wa lā ta‘āwanū ‘alal-iṡmi wal-‘udwān(i), wattaqullāh(a), innallāha syadīdul-‘iqāb(i).
O Dir, déi gleeft! Verstéisst net géint déi helleg Prinzipie vun Allah, a verletzt net d'Haram-Méint, stéiert net d'Hadyu (Afferdéieren) a Qala'id (markéiert Afferdéieren), a stéiert net d'Leit, déi de Baitulharam besichen; si sichen d'Gnod an d'Freed vun hirem Här. Mee wann Dir den Ihram ofgeschloss hutt, da kënnt Dir op d'Juegd goen. Loosst Ären Haass géint e Vollek, well et Iech dovun ofhält, déi helleg Moschee ze verloossen, Iech net encouragéieren, iwwer Är Grenzen erauszegoen (géint si). An hëlleft Iech beim (maachen) vu Gerechtegkeet a Frëmmegkeet, an hëlleft Iech net beim Begehen vu Sënnen an Feindschaft. Fäert Allah, wierklech, Allah ass ganz streng an der Strof.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّٰهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ تَنَالُهٗٓ اَيْدِيْكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّخَافُهٗ بِالْغَيْبِۚ فَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū layabluwannakumullāhu bisyai'im minaṣ-ṣaidi tanāluhū aidīkum wa rimāḥukum liya‘lamallāhu may yakhāfuhū bil-gaib(i), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).
O Dir, déi gleeft! Allah wäert iech sécherlech mat Wild op d'Prouf stellen, dat Dir liicht mat Ären Hänn a Speere fänke kënnt, fir datt Hie weess, wien Hien fäert, och wann hie Hien net gesäit. Wien duerno iwwertrëtt, kritt eng schmerzhafte Strof.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَاَنْتُمْ حُرُمٌ ۗوَمَنْ قَتَلَهٗ مِنْكُمْ مُّتَعَمِّدًا فَجَزَۤاءٌ مِّثْلُ مَا قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ يَحْكُمُ بِهٖ ذَوَا عَدْلٍ مِّنْكُمْ هَدْيًاۢ بٰلِغَ الْكَعْبَةِ اَوْ كَفَّارَةٌ طَعَامُ مَسٰكِيْنَ اَوْ عَدْلُ ذٰلِكَ صِيَامًا لِّيَذُوْقَ وَبَالَ اَمْرِهٖ ۗعَفَا اللّٰهُ عَمَّا سَلَفَ ۗوَمَنْ عَادَ فَيَنْتَقِمُ اللّٰهُ مِنْهُ ۗوَاللّٰهُ عَزِيْزٌ ذُو انْتِقَامٍ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqtuluṣ-ṣaida wa antum ḥurum(un), wa man qatalahū minkum muta‘ammidan fa jazā'um miṡlu mā qatala minan-na‘ami yaḥkumu bihī żawā ‘adlim minkum hadyam bāligal-ka‘bati au kaffāratun ṭa‘āmu masākīna au ‘adlu żālika ṣiyāmal liyażūqa wabāla amrih(ī), ‘afallāhu ‘ammā salaf(a), wa man ‘āda fa yantaqimullāhu minh(u), wallāhu ‘azīzun żuntiqām(in).
O Dir, déi Gleewe! Tötet keng Déieren, déi am Ihram (Hadsch oder Umrah) gehale ginn. Wien vun iech, deen hien absichtlech ëmbréngt, muss hien duerch Véi ersetzen, dat dem Wëld entsprécht, dat hien ëmbruecht huet, laut der Entscheedung vun zwéi gerechte Leit ënner iech, als Hadyu (d'Bezuelung vun Léisegeld duerch d'Fidderen vun den Aarme) oder duerch Fasten, am Verhältnes zum Iessen, dat erausgeholl gëtt, fir datt hien déi schlecht Konsequenze vu senge Handlungen spiert. Allah huet dat verzeien, wat an der Vergaangenheet geschitt ass. A wien et nees mécht, deen wäert Allah sécherlech bestrofen. An Allah, den Allmächtegen, huet (d'Muecht ze) folteren.
اُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعَامُهٗ مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ ۚوَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًا ۗوَاتَّقُوا اللّٰهَ الَّذِيْٓ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ
uḥilla lakum ṣaidul-baḥri wa ṭa‘āmuhū matā‘al lakum wa lis-sayyārah(ti), wa ḥurrima ‘alaikum ṣaidul-barri mā dumtum ḥurumā(n), wattaqullāhal-lażī ilaihi tuḥsyarūn(a).
Et ass iech erlaabt, Mierdéieren a Liewensmëttel (dat aus dem Mier staamt) ze juegen, als leckert Iessen fir iech an fir déi, déi reesen; an et ass iech verbueden, Landdéieren ze fänken, soulaang Dir an Ihram sidd. A fäert Allah, bei deem Dir (erëm) versammelt gitt.