وَاِذْ تَقُوْلُ لِلَّذِيْٓ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَاَنْعَمْتَ عَلَيْهِ اَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللّٰهَ وَتُخْفِيْ فِيْ نَفْسِكَ مَا اللّٰهُ مُبْدِيْهِ وَتَخْشَى النَّاسَۚ وَاللّٰهُ اَحَقُّ اَنْ تَخْشٰىهُ ۗ فَلَمَّا قَضٰى زَيْدٌ مِّنْهَا وَطَرًاۗ زَوَّجْنٰكَهَا لِكَيْ لَا يَكُوْنَ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ حَرَجٌ فِيْٓ اَزْوَاجِ اَدْعِيَاۤىِٕهِمْ اِذَا قَضَوْا مِنْهُنَّ وَطَرًاۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
wa iż taqūlu lil-lażī an‘amallāhu ‘alaihi wa an‘amta ‘alaihi amsik ‘alaika zaujaka wattaqillāha wa tukhfī fī nafsika mallāhu mubdīhi wa takhsyan-nās(a), wallāhu aḥaqqu an takhsyāh(u), falammā qaḍā zaidum minhā waṭaran zawwajnākahā likai lā yakūna ‘alal-mu'minīna ḥarajun fī azwāji ad‘iyā'ihim iżā qaḍau minhunna waṭarā(n), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
དེ་ནས་(དྲན་དགོས།) ཁྱོད་ཀྱིས་(མུ་ཧ་མཱད་)ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཐུགས་རྗེ་གནང་བའི་མི་དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཨ་ལཱ་ཧཱ་ལ་ཐུགས་རྗེ་གནང་བའི་མི་དེ་ལ་"ཁྱོད་ཀྱི་ཨ་མ་ཉར་ནས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་འཇིགས་སྣང་བྱོས།" དེར་བརྟེན་ཟི་ཌི་ཡིས་ཁོ་རང་གི་ཨ་མ་ལགས་ཀྱི་དགོས་མཁོ་མཇུག་སྒྲིལ་རྗེས། (མོ་དང་ཁ་བྲལ་རྗེས།) ང་ཚོས་ཁྱེད་རང་ཁོ་མོར་(ཟའི་ནབ་)གཉེན་སྒྲིག་བྱས། དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་ཁྲིམས་དེ་ངེས་པར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར།
مَا كَانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيْمَا فَرَضَ اللّٰهُ لَهٗ ۗسُنَّةَ اللّٰهِ فِى الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۗوَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ قَدَرًا مَّقْدُوْرًاۙ
mā kāna ‘alan-nabiyyi min ḥarajin fīmā faraḍallāhu lah(ū), sunnatallāhi fil-lażīna khalau min qabl(u), wa kāna amrullāhi qadaram maqdūrā(n).
ལུང་སྟོན་པ་ལ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་གི་ཆེད་དུ་བཀའ་གནང་བའི་སྐོར་ལ་དགག་བྱ་གང་ཡང་མེད། (Allah has decreed this) དེ་སྔོན་གྱི་ལུང་སྟོན་པ་ཚོར་ཨ་ལཱ་ཧའི་སུན་ན་ལྟར་ཡིན། དཀོན་མཆོག་གི་བཀའ་ཁྲིམས་དེ་ངེས་པར་དུ་ལག་བསྟར་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་པའི་བཀའ་ཁྲིམས་ཤིག་རེད།