وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
און די מענטשן (אנסאר) וואָס האָבן באַזעצט די שטאָט מעדינע און האָבן געגלייבט פֿאַר (דעם אָנקומען פֿון) זיי (מוהאַדזשירין), זיי האָבן ליב געהאַט די וואָס זענען עמיגרירט צו זייער אָרט. און זיי האָבן נישט אַרײַנגעלייגט קיין תאוות אין זייערע הערצער פֿאַר וואָס מען האָט זיי געגעבן (מוהאַדזשירין); און זיי שטעלן (מוהאַדזשירין) העכער זיך אַליין, כאָטש זיי זענען אויך אין נויט. און ווער עס האַלט זיך אָפּ פֿון קאַרגקייט, דאָס זענען די גליקלעכע מענטשן.