وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
மேலும், மதீனா நகரைக் கைப்பற்றி, முஹாஜிர்களின் வருகைக்கு முன்பே நம்பிக்கை கொண்டிருந்த அன்சாரிகள், தங்கள் இடத்திற்கு ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களை நேசித்தார்கள். மேலும், தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டவற்றின் மீது அவர்கள் தங்கள் உள்ளங்களில் ஆசைகளை வைக்கவில்லை; தங்களுக்கும் தேவை இருந்தபோதிலும், தங்களை விட முஹாஜிர்களுக்கே அவர்கள் முன்னுரிமை அளித்தார்கள். எவர் கஞ்சத்தனத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்கிறாரோ, அவரே பாக்கியசாலி.