وَالَّذِيْنَ تَبَوَّءُو الدَّارَ وَالْاِيْمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّوْنَ مَنْ هَاجَرَ اِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُوْنَ فِيْ صُدُوْرِهِمْ حَاجَةً مِّمَّآ اُوْتُوْا وَيُؤْثِرُوْنَ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ۗوَمَنْ يُّوْقَ شُحَّ نَفْسِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَۚ
wal-lażīna tabawwa'ud-dāra wal-īmāna min qablihim yuḥibbūna man hājara ilaihim wa lā yajidūna fī ṣudūrihim ḥājatam mimmā ūtū wa yu'ṡirūna ‘alā anfusihim wa lau kāna bihim khaṣāṣah(tun), wa may yūqa syuḥḥa nafsihī fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
මදීනා නගරය අත්පත් කරගෙන සිටි සහ ඔවුන්ට (මුහාජිරින්) පැමිණීමට පෙර විශ්වාස කළ (අන්සාර්) ජනයා, ඔවුන්ගේ ස්ථානයට සංක්රමණය වූ අයට ආදරය කළහ. තවද ඔවුන්ට (මුහාජිරින්) ලබා දුන් දේ සඳහා ඔවුන් තම හදවත් තුළ ආශාවන් ඇති කර නොගත්හ; තවද ඔවුන් අවශ්යතාවයෙන් සිටියද, තමන්ට වඩා (මුහාජිරින්) ප්රමුඛත්වය ගත්හ. තවද කවුරුන් මසුරුකමෙන් වැළකී සිටින්නේද, ඔවුන් වාසනාවන්තයින්ය.